Creatieve Verbindingen van Ella Hueting

Overpeinzingen van een onderwijsmanager

Interactive Music

Tod Machover, the most wired composer, technology and audiences,  zei in een lezing op het studium generale van ArtEZ enkele maanden terug, dat het verschil tussen ‘performer’ en het publiek aan het vervagen is. Ter plekke lieten studenten muziek en techniek, die de masterclass Looking for Spring volgden,  zien wat dat mogelijk kan betekenen. Interactie met het publiek zal steeds meer plaats vinden omdat de technologie dat mogelijk maakt. Elly Jessop en Peter Torpey zijn promovendi van Tod Machover en werken in zijn groep The Opera of the Future. In het filmpje vertellen ze welke ontwikkelingen zij zien voor de uitvoerende kunsten de komende jaren.

Vorige week deed Tod Machover op het festival in Edinburgh een nieuw experiment waarbij hij een symfonie maakt aan de hand van door burgers van de stad ingestuurde geluidsfragmenten die typisch zijn voor de stad. Helaas is het resultaat niet te horen, maar wel de toelichting van Tod Machover op het project.

 

 

Advertenties

september 4, 2013 Posted by | masterclass | , , , , | 2 reacties

elk afscheid is de start van een nieuw begin

Wat een prachtig, liefdevol en warm afscheid op 5 oktober. Overweldigend ook: de mooie woorden van Cees van Verseveld, Anne Coppens, Henk Berg en Ron Bormans. Het onverwachte digitale afscheidspraatje van Glorianna Davenport en

arnhems meisje

het Arnhemse meisje dat burgemeester Krikke mij persoonlijk kwam uitreiken.

En de catwalk met al die mooie door studenten en medewerkers gemaakte technische creaties.

 

 

 

 

Het boekje van 302  met alle tweets. En dan natuurlijk al die persoonlijke attenties, kaartjes, mailtjes. De afzonderlijke afscheidsfeestjes, van het HAN managementteam, het directieteam van techniek, de staf, de faculteitsraad en het marketingteam. Wie durft nog te beweren dat ingenieurs niet creatief zijn? Niet goed voor mijn ego, al die aandacht. Maar bij mijn familie ben ik in achting gestegen.

Wat is het moeilijk om afscheid te nemen van een organisatie, en alle mensen die daar onderdeel van uitmaken, waar je met hart en ziel zo lang hebt gewerkt. Aan al die mensen kleven persoonlijke herinneringen. In die 20 jaar neem je heel wat afscheid van mensen. Maar mijn eigen afscheid…

Elk afscheid is de start van een nieuw begin, zei een oud-collega altijd bij de diploma-uitreikingen. Ik heb het vermoeden dat mijn afscheid niet alleen de start is voor nieuwe creatieve verbindingen, maar ook een voortzetting van veel verbindingen die de afgelopen jaren gelegd zijn.

oktober 20, 2010 Posted by | bijeenkomst | , , , , | Plaats een reactie

Afscheid

Creatieve Verbindingen

Ter gelegenheid van mijn afscheid bij de HAN op 5 oktober 2010

Beste Mensen: studenten, collega’s, mensen uit het bedrijfsleven, van de overheid, en collega-instellingen, Lieve Peter, Bernard en Rama,

Dit jaar ben ik  50 en die 50 jaar hebben vooral in het teken gestaan van onderwijs: eerst als leerling en student. Later als docent en manager in het onderwijs. En als ouder van Bernard en Rama. Al heb ik er dan niet voor gestudeerd, ervaringsdeskundige mag ik me dan toch met recht noemen.

Op de kop af 20 jaar heb ik bij de HAN gewerkt: 1 september 1990 ben ik begonnen 1 september 2010 ben ik er weg gegaan. Eerst als docent recht en daarna steeds meer in het management, waarvan sinds 2001 bij de Informatica Communicatie Academie en de laatste 3 jaar als Directeur van de Faculteit Techniek.

Er is die afgelopen jaar veel veranderd bij de HAN. Een periode die bestond uit veel creatieve verbindingen, vooral de afgelopen 10 jaar. Ik wil jullie daarin meenemen vanuit mijn persoonlijke terugblik over de afgelopen 20 jaar. Uiteraard  dus ook vanuit mijn eigen persoonlijke, en daarmee ook beperkte perspectief. De meesten van jullie hebben ongetwijfeld het boek Veelstromenland over de geschiedenis van de Han gezien, en wellicht ook gelezen. Daarin vind je alle feiten terug. Maar deze versie van de feiten nog niet.

Bij voorbaat wil ik mijn verontschuldigingen aanbieden omdat ik niet iedereen persoonlijk kan noemen. Van veel mensen heb ik al in een andere setting, in kleinere kring afscheid genomen. En aan ieder die hier aanwezig is heb ik persoonlijke herinneringen, en ik hoop en denk ook  dat een ieder zich ergens in het verhaal kan herkennen.

OMZIEN IN VERWONDERING

Het is tegenwoordig ondenkbaar dat een docent de lessen uit zijn of haar losse pols geeft zonder dat daaraan een gedegen studiewijzer ten grondslag ligt en zonder dat de student inzicht heeft in het totale curriculum voordat hij met zijn opleiding begint. Toch ging het wel een beetje zo 20 jaar geleden: op de eerste dag kreeg je het boek in de hand gedrukt, en kon je meteen gaan lesgeven. Didactische cursussen bestonden wel maar waren niet verplicht.

Ik weet bijna zeker dat elke docent zich zijn eerste lesdag nog haarscherp kan herinneren. Ik in ieder geval wel. De onwennigheid aan het nieuwe gebouw. In welk lokaal moet je zijn? De afwachtende blik van de studenten. Aan honderden studenten heb ik lesgegeven maar die allereerste klas kan ik me nog als een van de beste herinneren. Dat bleek maar weer eens toen ik afgelopen week een studente van die eerste groep (dus na 20 jaar) tegenkwam op de sportschool. Ik herkende Ulrike meteen. Eerlijk toegeven: ze was ook heel erg goed in het vak recht dat ik gaf. Dat heeft vast gescheeld.

Maar niet alleen de didactiek is een stuk professioneler geworden. Ook de omgeving waarin het onderwijs plaats vindt. Ik begon in het gebouw aan de President Kennedylaan in Velp. 8 jaar heb ik lesgegeven in dit gebouw waar mijn naaldhakken voortdurend bleven hangen in de franje van het versleten grijze tapijt dat tevergeefs op vervanging wachtte. Op dinsdag rook de hele school naar vis omdat dan de viskraam op de parkeerplaats stond. Met uitzondering van mijn zwangerschap, waarbij ik dinsdags nog wel eens kokhalzend voor de klas stond, had ik er niet zo’n last van. Ik hield gelukkig van vis. De collega’s die niet van vis hielden hadden het lastiger op dinsdag.

Vergelijk dat maar eens met de prachtige onderwijsgebouwen van tegenwoordig.

Ook de tentamenperiodes zagen er anders uit. In die tijd veelal nog massaal gehouden in de Eusebiuskerk of in de kerk aan de Rozendaalse straat.  In mijn naïviteit had ik geregeld dat mijn eerste tentamen 4 uur duurde. Studenten zuchtten en steunen. Ik werd op het matje geroepen bij de studierichtingsleider: dit was toch geen universiteit. De studenten die bij mij les hadden gehad vertelden echter achteraf, ondanks hun gesteun en gemopper, wel vol trots over het lange tentamen. Dat was pas serieus werk! Later werd de duur van tentamens aan regels gebonden. Een tentamen mocht niet langer duren dan 2 uur.

Bij de eerst volgende les werden de nagekeken tentamens weer uitgedeeld en klassikaal besproken. Vooral de veel gemaakte fouten. En studenten konden achteraf individueel vragen stellen over hun tentamen. Ter plekke konden ze protesteren als ze het niet eens waren met de beoordeling, wat echter niet vaak gebeurde. Later werd inzage geformaliseerd: op vaste tijdstippen in aparte zittingen met surveillanten mogen studenten hun tentamen in kijken en als ze het niet eens zijn een bezwaarschrift indienen, wat de docenten dan weer 2 dagen later nagekeken moeten hebben. Hiermee wordt voorkomen dat studenten tijdens de nabespreking frauderen. Maar nabespreken is er helaas niet meer bij.

Een aantal jaren later werd ik studierichtingsleider wegens de ziekte van de toenmalige studierichtingsleider Hein Beuman. Ik gaf 28 uur les  en daarnaast deed ik het management van de opleiding. En al snel daarna volgde ik Henk van Sonsbeek op bij de opleiding Fiscale Economie. Dat kon er toen ook nog makkelijk naast. Nog geen begrotingen en functioneringsgesprekken. Laat staan R&O gesprekken. Ik bewaar warme herinneringen aan Beuman en Van Sonsbeek (in die tijd noemden we onze bazen nog bij de achternaam). En ook aan de tijd waarin we met een klein groepje mensen zo ongeveer dag en nacht werkten om de zaken draaiend te houden, heb ik goede herinneringen. Wat dat betreft is er nou ook weer niet zo veel veranderd.

Ja, het hobbyisme van het lesgeven is er inmiddels helemaal af. Net zo als het management een stuk professioneler is geworden. Van matrix organisatie zijn we een echte lijnorganisatie geworden. En na de fusies zijn opleidingen geclusterd in instituten. Allemaal ontwikkelingen die naar mijn idee het onderwijs ten goede zijn gekomen. Soms zijn we misschien wat te ver afgedwaald in onze pogingen om het allemaal zo goed mogelijk te doen. Weegt het beperken van fraude door formele inzages, op tegen het feit dat we onze tentamens niet meer klassikaal kunnen nabespreken? En kunnen we nog wel voldoende geld aan het onderwijs besteden naast allerlei andere maatschappelijke verplichtingen die we hebben? Als instituutsdirecteuren maakten we nog wel eens een grapje als docenten ons (overigens terecht) verweten dat we te weinig tijd voor hen hadden. Tja, zeiden we dan, we zijn zo druk met R&O gesprekken dat we geen tijd meer voor de docenten hebben. Je moet dan bedenken dat er een periode is geweest dat ik in het voorjaar wel 100 functioneringsgesprekken hield.

WORLDWIDE?

De ontwikkeling an ICT en de opkomst van het internet heeft ook veel veranderd in het onderwijs.  Ik kan me herinneren, het moet ergens in 1995 zijn geweest, dat ik klachten kreeg van studenten dat ik mijn post niet las. Daar begreep ik niets van want ik las mijn post altijd. Toen bleek dat ik een digitale postbus had. E-mail, ik hoorde er voor het eerst van. Toen nog niet wetend dat ik ooit in zo’n prominente ICT omgeving zou komen te werken. Enkele jaren later schreef ik er een stukje over op Hannovatie. Ik citeer: ‘ De ICT gaat ons werk en onze levens drastisch veranderen en voor de generatie die wij nu in de klas hebben zitten geldt waarschijnlijk dat die al bijna niet meer weet hoe dat oude tijdperk eruit ziet. De Homo Zappiens is opgestaan.’

Tjonge, wat een achterhaalde passage. Ik kan me zelf niet eens meer een leven zonder mobiele telefoon, pc of tomtom voorstellen. En sinds 1 september ben ik zelfs overgegaan op de Mac.

DE VERLEIDING VAN TECHNIEK

Er ging een wereld voor mij open, eerst door mijn werk bij ICA en later bij de Faculteit Techniek. Een wondere bètawereld waar ik als echte alfa mijn ogen uitkeek. Maar waar ook een forse uitdaging lag, en nog steeds ligt. Hoe laten we aan de buitenwereld zien hoe mooi, innovatief en creatief deze bètawereld is. Hoe zorgen we dat ook meisjes zich thuis voelen in de wereld van bits en bytes, meet- en regeltechniek, autotechniek, en civiele techniek? Om maar een paar van deze bètawerelden te noemen. We noemden ons programma ‘ De verleiding van Techniek’ . De kunst is om de wereld van techniek, die in onze huidige tijd aan het oog onttrokken is, weer zichtbaar te maken. Niet het wegstoppen van de techniek, maar juist het zichtbaar maken van de techniek. Mijn bezoek aan het Medialab van het MIT (waar ik Glorianna Davenport heb leren kennen) opende mijn ogen voor de experimentele toepassingen van techniek in samenleving. Mitch Resnick introduceerde de creatiespiraal. Door de snelle technische innovaties hebben we steeds meer creatieve mensen nodig die zich snel kunnen aanpassen. Die creativiteit kunnen we stimuleren met techniek. Hij leerde ons de toepassingen van Scratch en de Pico-crickets. (FILMPJE ) en onder een heuse boom in het Medialab maakten we kennis met de X-pollinates. En later met Neil Gerschenfeld van het Fablab. Zij hebben de inspiratie gegeven voor de ideeën over de nieuwe opleiding Technologie en Samenleving.

En aan de oprichting van het HanLab . En vervolgens het FABlab binnen de HAN. En daaruit is ook onze missie voortgevloeid: techniek ten dienste van de samenleving. Techniek is immers de ruggegraat van onze samenleving en de motor van innovatie.

Het is een bittere noodzaak voor de groei van onze economie dat we meer bètamensen opleiden. Dat is ook de reden dat we het ons niet kunnen permitteren om 50% van onze samenleving (namelijk vrouwen) uit te sluiten van de techniek en de ICT.

Reeds bij de opening van ICA besteedden Deny en ik hier aandacht aan. Ik denk niet dat er veel uitnodigingen de krant haalden, maar deze stond er fraai op, zeker een halve pagina groot. Hij was niet in HAN stijl, maar daar werd toen nog niet zo zwaar aan getild. En hij werd ons ook niet door al onze vrouwelijke collega’s in dank afgenomen. In ieder geval studeren er nu wel veel meer meisjes bij ICA.

Bij de Faculteit Techniek ligt er nog een opgave als het gaat om brede instroom. Het was de bedoeling dat de opleiding Technologie en Samenleving in dit gat zou voorzien. Helaas staan hier nog steeds wetten in de weg, en praktische bezwaren. Van mensen die onvoldoende begrijpen hoe de jongere generatie verleid kan worden. Young Works heeft met haar Betamentality model deze jongeren op een uitstekende manier in beeld gebracht: de geïnteresseerde generalisten. Jongeren die de bètavakken wel aankunnen maar breder geïnteresseerd zijn dan de concrete bèta’s. Ik hoop van ganser harte dat het Miranda en haar collega’s lukt om overmorgen de overheid ervan te overtuigen dat deze opleidingen voorziet in een lacune binnen ons bètaonderwijs. En dat de opleiding Technologie en Samenleving zal zorgen voor ook meer instroom in de traditionele techniekopleidingen. Net zoals de opleiding Communication & Multimediadesign dat heeft gedaan bij de ICT opleidingen.

CREATIEVE VERBINDINGEN

Afscheid noopt onvermijdelijk tot terugkijken. Elke periode had zijn eigen charme. Elke periode brengt zijn eigen herinneringen met zich mee. En deze zijn zo talrijk dat ik bij de voorbereiding van dit verhaal meer tijd bezig ben geweest met schrappen dan met schrijven. Zo blijven in dit verhaal buiten beschouwing de creatieve verbindingen met het Platform Bèta Techniek dat ons nauwlettend beoordeelde maar er ook altijd was als we hulp en steun nodig hadden. De Raad van Advies van ICA, onder het bezielend voorzitterschap van Henk Berg, die ons met raad en daad bij stond bij onze experimenten in onderwijs- en organisatiestructuren. En de pril van start gegane Raad van Advies van TES. VHTO die ons leerde dat 30% meisjes een kritiek percentage is.

De HAN-NRC creative masterclasses  die ons inspireerden bij nieuwe ontwikkelingen en waar we nog steeds contacten hebben met deelnemende studenten en sprekers. En de inspirerende brainstorms met Janne en Roy ter voorbereiding. De samenwerking met andere onderwijsorganisaties (SHEET 17), zoals de ROC’s, VO-scholen en universiteiten, die niet alleen heel vruchtbaar was maar ook buitengewoon plezierig. De samenwerking met de honderden bedrijven. Bedrijven die steeds opnieuw bereid waren om onze studenten een werkplek te geven. Vaak hadden ze er daarmee ook een junior consultent bij. En specifiek de Ondernemerskring Arnhem. De talrijke startende studentbedrijven, waaronder de Ecotuk, Sit en Heat, 2keer, en natuurlijk Microflown, wellicht het meest innovatieve bedrijf op het gebied van acousitic dat binnen onze faculteit gevestigd is. Buro 302, waarvan Jop Geven en Anne Coppens de exponenten zijn. En dan de ingenieursvereniging Kivi Niria dat hier morgen haar jaarcongres houdt. De samenwerking met de plaatselijke overheden. Met name de gemeenten Arnhem, Nijmegen, Doetinchem en Helmond. (Filmpje)

Een bijzondere bijdrage heeft ook mijn gezin geleverd. Rama en Bernard die voortdurend als proefkonijn dienden als ik moest beoordelen of het voorlichtingsmateriaal aantrekkelijk genoeg was. Of de nieuwe poster voor TES aansloeg of er geholpen moest worden bij de voorlichtingsdagen. Peter, mijn grote liefde, die jaar in jaar uit mijn klankbord was. Mijn geweten en mijn relativeringsvermogen.

Specifiek wil ik noemen de samenwerking met de andere faculteiten. De laatste jaren is met name met de faculteit educatie een mooie verbindingen ontstaan als het gaat om het opleiden van jonge mensen in de techniek. En met de faculteit economie voor wat betreft het ondernemerschap. Het ondernemerschap is niet meer weg te denken binnen onze faculteit en krijgt nog steeds meer nadruk. Het Centrum van Ondernemerschap heeft ervoor gezorgd dat de studentbedrijven en jonge starters ook daadwerkelijk de steun kregen die zij nodig hadden om te kunnen starten en door te groeien. Een mooi voorbeeld daarvan is op dit moment razend actueel: De Ecotuk en Sit en Heat, behoren tot de 4 genomineerde Nederlandse spin-off bedrijven voor de Clean Tech Open Ideas World Competition. Vandaag deden zij hun pitch. Vlak voordat ik hier kwam werd ik gebeld dat Ecotuk heeft gewonnen en worden dus namens Nederland uitgezonden naar San Fransisco. Ik weet niet of jullie het horen Frank en Ruben, maar er wordt hier hard geapplaudiseerd voor jullie. En ook Ralph en Jorg, gefeliciteerd met jullie prestatie.

Ook voor onze faculteit iets verder van huis, met de faculteit GGM is een mooie verbindingen ontstaan en zijn er multidisciplinaire projecten als het gaat om zorgtechnologie.

Prominente figuren uit Nederland zijn bereid geweest hun naam aan onze faculteit te verbinden, ons te adviseren, ons met raad en daad terzijde te staan, hun kennis met ons te delen. Daardoor waren we in staat goed in te spelen op nationale en internationale trends, konden we tegen de trend in fors groeien de afgelopen jaren en konden we toonaangevende projecten doen.

Een van die projecten is het Theewaterskloofproject.

SAMEN

W

We hebben mooie resultaten behaald met onze faculteit en ik hoop en denk ook dat we met onze faculteit een bijdrage hebben geleverd aan de innovatiekracht van onze Nederlandse samenleving. De externe verbindingen die ik zojuist noemde zijn daarbij van wezenlijk belang. Maar een ding weet ik zeker: deze min om meer experimentele ontwikkelingen waren alleen mogelijk door de goede en hoge kwaliteit van ons onderwijs en onze docenten. En dan praat ik over een geschiedenis van zo’n 60 jaar techniekonderwijs waarbij die basis is gelegd. Alleen met zo’n basis is het mogelijk om nieuwe innovatieve richtingen in te slaan. De enthousiast sfeer binnen onze faculteit, waarbij een ieder steeds weer klaar stond om mee te denken, de handen uit de mouwen te steken, in het week-end naar voorlichtingsbijeenkomsten ging over techniek, de deskundigheid van ons docententeam, zijn van onschatbare waarde. En niet te vergeten de groep mensen die ik ‘de stille kracht’  zou willen noemen: onze stafmedewerkers van de faculteit, de mensen van het servicebedrijf, waaronder vooral ook de schoonmakers en conciërges, die bijna letterlijk dag en nacht voor ons klaarstaan. En waarvan ik me bewust ben dat zij, als wij hier zo meteen allemaal vertrokken zijn, nog de boel moeten opruimen, schoonmaken en inrichten, zodat op deze zelfde plek morgenochtend de opening van het KiviNiria congres kan plaats vinden. Onze samenwerking door alle gelederen van het onderwijs heen, heeft ons sterk gemaakt.

Het opleiden van jonge mensen, het benutten van hun talenten. Dat proces faciliteren is het mooist dat er is wat mij betreft. Het is de peiler van onze samenleving, onze toekomst, een toekomst die ver over onze schaduw heen riekt. Met nadruk zeg ik faciliteren omdat onze rol als manager geen heldenrol is maar vooral een ondersteunende rol. De heldenrol is weggelegd voor onze studenten en docenten. De voldoening en tevredenheid halen wij, managers, niet uit de waardering voor Ons werk, maar uit de waardering voor onze docenten. Als studenten daar tevreden over zijn, dan doen wij ons werk goed. Als er problemen zijn dan komt men bij ons en worden wij, managers, daarop aangesproken. Als het goed gaat dan is de eer voor onze studenten en docenten. En zo hoort het ook.

Het zal jullie niet verbazen dat voor mij de allermooiste momenten van een schooljaar bestonden uit de start van het schooljaar en de diploma-uitreiking.

Een mooiere dag dan deze, om afscheid te nemen,  kan ik me dan ook niet voorstellen: 5 oktober, de dag van de leraar.

Ik wil afsluiten met een citaat van Desmond Tutu: one of the greatest gifts we can give to the other generation is our experience, our wisdom.

Lieve mensen, het was een prachtige tijd. Hartelijk dank dat ik met jullie heb mogen samenwerken.

oktober 6, 2010 Posted by | bijeenkomst | , , , , | 1 reactie

Dreamteam

Afgelopen maandag in Palantijn met mijn ‘ oude’ Marketing en Communicatieteam, ter gelegenheid van mijn afscheid, herinneringen opgehaald aan de PR-acties voor ICA en Faculteit Techniek. Zoals de start van Dig-e-vent, de Baangarantie-aktie, de profielkeuzedagen, de voorlichtingsdagen, en laatstelijk de totaal nieuwe folderlijn voor techniek als pilot binnen de HAN,  enz. enz. Regelmatig liepen we aan tegen dilemma’s zoals HAN-formats en onze eigen wijze waarop we de verleiding van techniek wilden uitstralen. Of de beperkingen van de website, waardoor er in eerste instanties geen filmpjes op afgespeeld konden worden. Af en toe vielen er ook harde woorden, als ik vond dat het anders of sneller moest, of Meta, de acountmanager, vond dat nieuwe akties niet in de planning en prioriteiten pasten. Maar uiteindelijk kwamen we er altijd uit. En dat is ook zoals het hoort: zeggen waar het op staat, wat je vindt, en onder (tijds)druk af en toe ook boos worden, maar uiteindelijk altijd vertrouwen in elkaar dat het goed komt, en samen van het resultaat genieten. En vooral ook veel lachen. Het Marketing en

het mcv team tijdens 'Tequila met Ella'

Communicatieteam was wat dat betreft ‘Het Dreamteam’ . Met Meta, als acountmanager, die er voor verantwoordelijk was dat alles uiteindelijk weer op zijn pootjes terecht kwam, en regelmatig planningen en inzet moest aanpassen om aan niet geplande wensen en ontwikkelingen te voldoen. Lex die de website van faculteit techniek een enorme boost heeft gegeven en vaak tot in de late nachtelijke uurtjes nog films aan het uploaden is. Ine en Mariel, met elke keer nieuwe ideeen voor de werving van nog meer ICA studenten. Joanne, die uiteindelijk met docent Constant (niet op de foto) zorgde voor de best gewaardeerde profielkeuzedag van de HAN. Kyra die de site ‘ duurzaamheid Techniek’ heeft opgezet in een volledige nieuwe jas. En Martine (die net 1 dag was bevallen van haar dochter toen deze foto werd genomen en er dus niet opstaat), die vooral Autotechniek flink in de publiciteit heeft gezet. Verder missen nog Paul (de vervanger van Martine), die een bijdrage heeft geleverd door nieuwe foto’s op de nieuwe wervingsfolders voor het komende jaar. En Eric, die zorgt voor de filmpjes op de site. En natuurlijk Hans Mestrum; hij werkt niet in het marketing en communicatieteam, maar rechtstreeks voor de faculteit techniek.

Gezamenlijk met alle betrokken docenten hebben we ervoor gezorgd dat de instroom de afgelopen 3 jaar bij de faculteit techniek met 18% is gegroeid, tegen de trend in. Ook dit cursusjaar weer. En we de innovatieprijs in de wacht hebben gesleept. Nog even gezamenlijk gefilosofeerd over de rode draad: nooit iets beloven dat je niet waar kunt maken, authentiek blijven, en laten weten waar je goed in bent.

Ook tijdens onze lunch, door Kyra ‘ Tequila met Ella’ gedoopt, in Palantijn weer heerlijk gelachen. En af en toe ook een traan weggepinkt toen ik al die lieve woorden hoorde, en zo ongeveer letterlijk in de watten werd gelegd. Super!

september 12, 2010 Posted by | bijeenkomst, communiceren, techniek | , , , , | 1 reactie

Start van het nieuwe schooljaar

Samen met de diploma-uitreiking vind ik de start van het cursusjaar het hoogtepunt van het schooljaar. De nog wat schuchtere studenten gaan een nieuwe fase van hun leven in. De toekomst ligt nog open voor ze. En die gaan ze nu voor het eerst richting geven. Niet voor niets dan ook dat de opleidingen veel aandacht besteden aan de introductie. Een goede start waarbij studenten kennis maken met hun docenten en hun medestudenten is een kritische succesfactor voor de slagingskans in het eerste jaar. Daarom niet alleen een gezamenlijke introductie met HAN studenten maar ook een aparte introductie met de eigen opleiding. Bij Built Environment doen ze dat wel op een heel speciale manier, namelijk door de studenten opdracht te geven een ‘overbrugging’ te maken over het water. Die moet ook daadwerkelijk uitgeprobeerd worden, waarbij er natuurlijk ook weer veel studenten in het water belanden. En de medewerkers van de opleiding moeten er ook aan geloven. De directeur van de faculteit werd tot nu toe gespaard. Zo niet dit jaar. Onder aanmoediging van het docententeam werd ik door 6 sexy jongemannen in badkleding mijn kamer uitgetild en het zwembad in gejonast. Na van de schrik bekomen te zijn gaf het een goed gevoel: het gevoel erbij te horen. In de laatste week van mijn werkzame leven bij de HAN, voelt dat als een goed afscheid.  Betrokkenheid van het management is noodzakelijk voor goed onderwijs. En dat daar af en toe een nat pak bij hoort… Jongens, dank je wel. En veel succes het komende jaar.

augustus 29, 2010 Posted by | bijeenkomst | , | 1 reactie

Het is tijd voor nieuwe creatieve verbindingen: ik vertrek bij de HAN

Met ingang van 1 september as, de start van het nieuwe studiejaar,  neem ik afscheid van de HAN.  Het was geen gemakkelijk besluit maar soms zijn er momenten in het leven dat je moet doen wat je hart je ingeeft, ook al doet dat pijn. Na 20 jaar bij de HAN wordt het tijd voor een nieuwe ‘uitdaging’. Met veel plezier kijk ik terug op de afgelopen 20 jaar dat ik bij de HAN gewerkt heb. Eerst als docent en afdelingsdirecteur bij de Faculteit Economie. Vanaf 2001 als directeur bij ICA, samen met Deny Smeets. En sinds 2007 bij de Faculteit Techniek. Het waren mooie ervaringen waar ik met fijne mensen heb mogen samenwerken: allemaal mensen met een passie voor het onderwijs. De afgelopen 3 jaar staan nu natuurlijk het sterkst op mijn netvlies en ik ben trots op wat we met de onderwijs- en onderzoeksteams bereikt hebben: tegen de stroom in toch een instroomgroei van zo’n 18%. Ook dit jaar zien we de instroom weer groeien. In absolute aantallen niet zoveel, maar in marktaandeel doen we het goed. Voor Autotechniek blijven heb moeilijke tijden, maar die hebben met veel inspanning en in een spannende tijd met veel bezuinigingen toch enorm aan de weg getimmerd. We hebben mooie accreditaties gehad, en hebben een goede naam bij bedrijfsleven en overheid, als je af mag gaan op het positieve instellingsportret, de innovatieprijs die we vorig jaar ontvingen en de tientallen prijzen die onze studenten en medewerkers in de wacht wisten te slepen. Ook bij de opening van het nieuwe studiejaar van de HAN zijn er weer enkele studenten en medewerkers van onze faculteit genomineerd. En 3 bacheloropleidingen met de grootste studenttevredenheid binnen de HAN in 2010 komen van onze faculteit.

Het is tijd voor iets anders en de komende periode heb ik ruimschoots tijd om daarover na te denken. Het moet in ieder geval weer iets met onderwijs zijn. Daar ontkom ik niet meer aan: aan het onderwijs heb ik mijn hart verpand. Het opleiden van jonge mensen, hen ondersteunen om hun talenten te leren ontdekken, is wat mij betreft het mooiste werk dat er bestaat. Op mijn 50ste verjaardag kreeg ik een prachtig boek  Wisdom van Andrew Zuckerman. Het begint met een uitspraak van Desmond Tutu: “One of the greatest gifts we can give to another generation is our experience, our wisdom. ” Dat is mijn passie.

Jos Coonen zal voorlopig mijn functie waarnemen, sinds november 2009 ad interim werkzaam bij onze faculteit op het gebied van financien en bedrijfsvoering. Ik heb hem leren kennen als een betrouwbare, deskundige en  hartelijke collega, met niet alleen oog voor bedrijfsvoering, maar ook voor onderwijs. Ik heb alle vertrouwen in de toekomst van de faculteit. De basis is goed onderwijs en onderzoek. En met onze gepassioneerde medewerkers en enthousiaste en gedreven studenten gonst het van creativiteit.

En dan kom ik toch weer uit bij de techniek, communicatie en creatieve verbindingen. Want is het niet mooi dat de techniek het mogelijk maakt dat we digitaal kunnen communiceren, en creatieve verbindingen kunnen leggen in een netwerk dat we op een analoge manier niet zo uitgebreid hadden kunnen bereiken? Het is tijd voor nieuwe creatieve verbindingen.

augustus 23, 2010 Posted by | boek | | 3 reacties

Techniek trekt over de Rijn en de Waal

Volgende week starten er nog meer techniekopleidingen in Nijmegen. Naast de opleidingen van  Applied Sciences en ICA komt er een gemeenschappelijke propedeuse van Civiele Techniek/Bouwkunde en een gemeenschappelijke propedeuse Elektrotechniek/Werktuigbouwkunde. In januari gaan deze opleidingen naar het prachtig nieuwe Technovium gebouw van het ROCNijmegen. Omdat dat gebouw pas in januari 2011 wordt opgeleverd starten de studenten, zoals het zich nu laat aanzien 6 groepen,  in het gebouw van de HAN aan de Berg-en-Dalse weg. Afgelopen vrijdag bracht ik er een bezoek met Kea Bouwman, de projectleider van de HAN voor het project MplusH (doorlopende leerlijn MBO-HBO) waar deze gemeenschappelijke propedeuses een uitkomst van zijn. Het gebouw overtrof al mijn verwachtingen. Ik kan me voorstellen dat het gebouw wat bedrukkend zou kunnen zijn als je er als 12-jarige puber in de jaren ’60 bij de paters les krijgt. Maar met zijn moderne faciliteiten is het nu wel een prachtige omgeving om in te studeren. Het kan niet anderse dan dat onze studenten en collega’s het hier de komende tijd naar hun zin zullen hebben. Onderstaand een impressie.

Kea Bouwman en Betty Engelen, die het gebouw heeft ingericht en 'Managed' heten ons welkom

 

het plafond

het trappenhuis

de aula

nog een echte ouderwetse bibliotheek, helaas niet meer actueel

 

de medewerkerskamer

augustus 22, 2010 Posted by | bijeenkomst, locatie | , | Plaats een reactie

techniek: de ruggegraat van de economie

Tijdens elke bijeenkomst over techniek geef ik aan dat Techniek de ruggegraat is van onze economie en de motor van innovatie. Niet iedereen is het daar altijd mee eens. Zo gaf  een collega van de Faculteit Economie mij fijntjes te kennen dat dit niet klopte, tijdens de opening van het FABlab. Er was toen geen tijd voor de discussie, dus waarom ik geen gelijk heb, is me nog niet duidelijk. Sterker: het nieuws van de afgelopen week bevestigt nog eens hoe belangrijk technologie is voor onze samenleving en de groei van de economie.

Om te beginnen het nieuws dat Organon haar R&D afdeling verhuist uit Oss naar de Verenigde Staten. De kamer is voor discussie teruggeroepen van het zomerreces. Er stonden twee  interessante artikelen in NRC Handelsblad van donderdag 15 juli. Het ene van A. Benedictus, wetenschappelijk medewerker in de medische sector. Hij beschrijft de ontwikkeling waarbij de grote bedrijven samenwerken met kleinere innovatieve start-up bedrijfjes. Zo komen ze sneller en goedkoper tot waardevolle vondsten. Impliciet geeft hij ook aan dat er in Amerika meer aandacht is voor het ondernemerschap dan bij Nederlandse Universiteiten. Nederland mag blij zijn dat Organon nog zo lang in Nederland bleef, is zijn mening. Nederland heeft volgens hem geen enkele notie van het begrip ‘innovatie’. “Bij ons staat ‘innovatie’ gelijke aan een langzaam voorbijtrekkende stroom papier. De innovatiecampus die op de ruines van Organong moet verrijzen, roept een beeld op van risicoloos vergaderen over zeven schijven….Als Nederland al iets is, is het een stichtelijke handelsbureaucratie”

Hester Kramer, in dezelfde krant, ‘toekomstig ex-medewerker R&D van MSD in Oss’, beschrijft: “De overheid stond erbij en keer ernaar”. Zij legt de verbining met het onderwijs. Het farmaceutisch bedrijf is ‘een bedrijfstak waar studenten uit velerlei disciplines een werkgever in vonden, die utidagende werkzaamheden kon aanbieden en onderzoekers tot topprestaties kon brengen. Waarom zou je nog in Nederland boijven na je studie?”

Van de ruim 1.000 R&D werknemers hebben er zo’n 300 ooit aan de Hogere Laboratorium Opleiding van de HAN in Nijmegen gestudeerd. In het rapport van de Commissie De Boer worden Chemie en Life Sciences als 2 van de 9 innovatiespeerpunten van Nederland genoemd. Ondertussen is het kind met het badwater weggegooid.

Gelukkig hebben de HAN en de RadboudUniversiteit de handen in elkaar geslagen. Het instituut Applied Sciences van de HAN wil samen met de RUN nieuwe onderzoekstrajecten opzetten met MSD medewerkers die op straat komen te staan. Dit bericht staat inmiddels ook in De Gelderlander van 16 juli.

Het tweede opvallende nieuws in dit kader is dat het technisch mogelijk is om gas uit leisteen te winnen. En wat dat voor economische gevolgen kan hebben staat in NRC Handelsblad van afgelopen donderdag, die kopt: “In de bodem van Polen bevindt zich een gigantische leisteenlaag met daarin grote hoeveelheden gas. Als het lukt dat te winnen, krijgt Polen ineens een heel andere plek in de wereld…”

Techniek geen ruggegraat van de economie?

juli 18, 2010 Posted by | techniek | , | Plaats een reactie

Fablab at Han-University: how it happened

Last Thursday we openend at HAN-university the 5th Fablab in the Netherlands, the 8th Fablab of the Benelux. Glorianna Davenport,  of the medialab at MIT,  was present at the opening ceremony.

She gave us a very special gift: how to make your own chair by Klaas Gubbels. (By breakfast the day after, she already had worked out a wonderful concept about a chaircompetition by the FABlab). By coincidence the colleagues of the FABlab managed to make the same day several FABlab Chairs.  

Part of the ceremony was signing the license for FABLab Arnhem. Because Ton Zijlstra, chairman of Fablab the Netherlands, was not able to come in person, the signing ceremony took place by Skype, while Ton was at Schiphol. He toastes with us: we a glass with ‘bubbles’ and Ton a plastic bottle with water. Just like the tradition of the FABlab.  He posted a blog about this ceremony: http://www.fablab.nl/

I was so glad to see that colleagues and students came from several  faculty’s: education, economy and technology. Jetty Schaap, dean of the faculty of Management, unfortunetly was not able to come. Titia Bredee, dean of the faculty of education was there and told us how important technology is for primary schools. In my view this one of the first great multidisciplinary lab at HANuniversity  where students and lecturers are working together.

And this is how it happened:

The celebration went on the same night at the Tai restaurant, where we sat together with all the ‘founders’ of the Fablab. There was also Jorg Rijkschroeff, just back from the United States, where he also visited the Media lab. (even voor de Nederlandse lezers: de oudoom van Jorg Rijkschroeff blijkt Paul de Blok te zijn, waarover ik eerder blogte. De wereld is klein)

 

Above some pictures from our dinner at the tai restaurant, on which Inez Kohlmann. She was what we call in The Netherlands ‘de stille kracht’ (the silent power) of this project.

Our social media expert Hans Mestrum posted already the same night the photo’s of the opening ceremony 0n his weblog, and is the author of the video’s.

It was a fabulous day! Better together!

juli 10, 2010 Posted by | bijeenkomst, evenement, speech, techniek | , , , , | 2 reacties

De brug tussen bedrijfsleven en onderwijs is de relatie

Vanavond hebben wij een prachtige avond gehad waarbij we het voorrecht hadden om 138 Arnhemse ondernemers te mogen ontvangen op onze faculteit. Na de officiele ledenvergadering kregen de ondernemers een rondleiding in onze laboratoria. We kregen buitengewoon postieve reacties. Een compliment aan onze organisatie: van student, docent, labmedewerker, ondersteunend personeel tot concierge, management en catering was betrokken. Gewoon, iedereen in zijn vrije tijd. Een bewijs dat als je vertrouwen geeft, je ook vertrouwen terugkrijgt. Petje af!

Als gastvrouw had ik de eer iets te mogen vertellen over wat de HAN en het bedrijfsleven voor elkaar kunnen betekenen. Hieronder mijn presentatie.

De brug tussen bedrijfsleven en onderwijs is de relatie

Welkom bij de Faculteit Techniek van de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen. We zijn dankbaar en trots dat u bereid bent om uw ledenvergadering te houden in ons nieuwe gebouw van Engineering.

Wat kan de HAN betekenen voor het bedrijfsleven? Jaarlijks leidt de HAN zo’n 30.000 studenten op en worden er zo’n 8.000 afgestudeerden afgeleverd aan de arbeidsmarkt: grote bedrijven, MKB, overheid, zorg en onderwijs. Ongeveer 10.000 studenten gaan er jaarlijks op stage, doen een afstudeeropdracht of nemen deel aan een project voor het bedrijfsleven (gemakshalve schaar ik overheid en non-profit organisaties ook maar even onder bedrijfsleven).

Waarom is er dan toch zoveel ontevredenheid van het MKB over het onderwijs? Zo vertelt het dossier onderwijs van het MKB ons: ‘ De aansluiting van het onderwijs op de praktijk in een mkb-bedrijf laat te wensen over. Het aantal opleidingen en opleidingsplaatsen komt niet overeen met de wensen uit de praktijk. De invulling van de opleidingen sluit onvoldoende aan bij de praktijk waardoor hbo-ers niet gelijk inzetbaar zijn.’ Wij, medewerkers van de HAN, begrijpen het niet. Iedereen kan toch altijd bij ons binnenlopen. Iedereen kan ons bellen. We hebben een ondernemersloket waar ondernemers vragen kunnen stellen. En we hebben een website waarop ondernemers kunnen zien wat we doen. Desalniettemin vertelde een Nijmeegse vriendin onderneemster mij kort geleden nog: ‘De HAN is net een burcht met een slotgracht er om heen en de ophaalbrug is omhoog. En als je al binnenkomt verdwaal je in de nissen van het gebouw.’ En een van de aanwezigen in de zaal, ik kan het niets aan doen maar het was ook een vrouwelijke onderneemster, ergert zich groen en geel aan de starheid van ons onderwijs. Waarom kan er nu alleen maar op dat moment in het curriculum een project gedaan worden? Waarom kunnen hbo’ers en mbo’ers nou zo moeilijk met elkaar samenwerken?

En ja, ik denk dat beiden gelijk hebben. Het onderwijs, alhoewel steeds beter ingesteld op de vragen van de arbeidsmarkt, is nog steeds vooral aanbodgericht. We hebben strenge eisen als het gaat om accreditaties. Verleden week nog vertelde de accreditatiecommissie aan onze bouw- en civiele techniekopleidingen dat de opleidingen te veel de oren laten hangen naar het bedrijfsleven en meer hun eigen verantwoordelijkheid moeten nemen. Laat dat nou net de opleiding zijn waarvan de vrouwelijke onderneemster, AdB, ik zal haar naam verder niet noemen, zei dat deze te weinig flexibel is voor het bedrijfsleven?

U ziet het: soms zitten wij in een spagaat. Maar we gaan niet bij de pakken neerzitten. We gaan niet alle problemen vandaag oplossen, maar we gaan wel kijken hoe we de contacten kunnen verbeteren. En vandaag doen we daar ook een poging toe door onze labfaciliteiten open te stellen voor het bedrijfsleven. We hebben zo’n 4.000 m2 aan labfaciliteiten: een uniek waterlab, het beste autotechnieklab van Nederland, een usability lab, engineering labs. En natuurlijk ook onze chemielaboratoria en plantenlabs, maar die staan in Nijmegen en krijgt u vandaag dus niet te zien.

In Brabant is de High Tech campus groot geworden doordat Philips haar laboratoria is gaan delen met andere kennispartners en het bedrijfsleven. Daardoor is Brabant ‘het’ techniekcentrum van Nederland geworden. De status van techniek in deze regio is een heel andere. Arnhem wordt vooral herkend als creatieve regio, toerisme en het centrum van de energie- en milieutechnologie. Techniek staat in onze faculteit dan ook geheel in het teken van de samenleving. Techniek die de ontwikkelingen in de regio ondersteunt. We verwachten van de regio, in dit geval specifiek Arnhem, dan ook dat zij haar gezicht laat zien aan Nederland.

Wat is het ware gezicht van Arnhem? Alleen als Arnhem duidelijk maakt waar zij voor staat kunnen wij als onderwijs daar een bijdrage aan leveren; dan kunnen we dat gezicht naar buiten versterken. Met als doel een aantrekkelijke omgeving voor studenten om te studeren. Een aantrekkelijke omgeving voor bedrijven om zich hier te vestigen. Een prachtig voorbeeld van Techniek en hoe techniek de creatieve ontwikkelingen kan ondersteunen treft u aan in het blad Inspiration dat de Bijenkorf heeft uitgegeven ter gelegenheid van haar 140-jarig bestaan. Het blad gaat over Lifestyle en Design, en alle beschreven vernieuwingen worden mogelijk gemaakt door technologische innovaties. Of het nou gaat om nieuwe materialen in intelligente kleding, agrocultuur in de stad, etalages die verlicht worden met zonne-energie, of intelligente woningen en voertuigen. Techniek is de ruggengraat van de economie, de motor van innovatie. En daarom hebben wij als hogeschool de taak voldoende ingenieurs op te leiden.

Ik ben me ervan bewust dat er vandaag maar weinig ondernemers zijn met een ingenieursachtergrond. Toch is voor u allen de techniek van het grootste belang, of u nou in de horeca werkt, in de advocatuur, de toerismebranche, of de zorg. Denk bijvoorbeeld aan de nanotechnologie in voeding, maar ook bij coatings van bijv. uw aanrecht, zodat die minder snel vuil wordt. Aan domotica in verpleegtehuizen, of medische apparatuur. Denk aan elektronische patiënten dossiers, databases met alle juridische vakliteratuur, enz. enz. Techniek is pas zinvol als die ook gebruikt wordt. Een elektronisch dossier is pas zinvol als het de advocaat werk bespaart, domotica in het verzorgingstehuis is alleen zinvol als de verzorger het knopje weet te vinden om de monitor aan te zetten, nanotechnologie in tandpasta om witte tanden te krijgen is alleen zinvol als het betaalbaar is geworden. Gelukkig heeft de HAN veel disciplines in huis. Van educatie tot economie, van zorg tot techniek. Een recent voorbeeld van zo’n mooi multidisciplinair project is de hoog-laagkapstok , waarbij de studenten van de faculteit Gezondheidszorg de vraag hebben geformuleerd en de specificaties voor de kapstok hebben gemaakt, terwijl (aankomend) ingenieurs de kapstop hebben gemaakt. Nu kan iemand in zijn rolstoel de kapstok met een knopje omlaag brengen , zijn jas ophangen, en met een knopje weer de kapstop omhoog brengen, zodat de jas niet over de grond sleept. En dat alles is in samenwerking met het MKB tot stand gebracht. Een ander voorbeeld is het project van de Faculteit Educatie dat zich bezig houdt met het opleiden van personeel in het onderwijs met voldoende praktijkkennis.

Vandaag wordt u ondergedompeld in de techniek. Maar die techniek staat dus volledig ten dienste van de samenleving. Laat u inspireren, laat u verleiden. En als u vragen hebt kunt u gewoon langskomen of de telefoon pakken. Adressen en telefoonnummers staan op de flyer. Ik beloof u, u krijgt geen robot aan de lijn, maar een mens van vlees en bloed die u verder helpt. ‘De brug tussen onderwijs en bedrijfsleven is de relatie’ begon ik deze toespraak. En deze relatie is alleen zinvol als zij wederkerig is heb ik onlangs van prof. Paul de Blot geleerd. Dat betekent dat we naar elkaar luisteren, onderwijs en MKB. Wij als HAN, en in het bijzonder de Faculteit Techniek, willen graag een plaats van samenkomst bieden waar MKB en onderwijs elkaar treffen. Om elkaar te ondersteunen: bij het opleiden van jonge mensen voor de arbeidsmarkt, het bieden van opleidingsplaatsen, het uitwisselen van kennis, het delen van ervaringen. Dat is onze droom, daarin zijn we deskundig en dat is onze passie.

Ik nodig u nu van harte uit voor de rondleiding.

Ella Hueting 16 juni 2010

(ter gelegenheid van de algemene ledenvergadering van de OKA)

juni 16, 2010 Posted by | bijeenkomst, presentatie, speech | , , | 1 reactie