Creatieve Verbindingen van Ella Hueting

Overpeinzingen van een onderwijsmanager

Trots

Een van de mooiste dingen die je kan gebeuren als docent is dat je je eigen studenten boven zichzelf ziet uitstijgen. Nu ben ik geen docent (meer) maar het gevoel ken ik nog steeds, en niet alleen bij studenten, maar in mijn huidige rol als manager ook bij medewerkers. Ik vraag me alleen af of je dit gevoel kent als je nooit les hebt gegeven: een student die timide binnenkomt, amper uit haar woorden kan komen, die dan ineens een presentatie geeft voor de klas. Een beetje beverig nog wel, maar ze doet het maar. En dan 4 jaar later ontvangt ze haar diploma: op en top klaar voor de arbeidsmarkt. Het zijn de mooiste momenten uit mijn werkzame leven, en gelukkig kom ik die momenten vaak tegen bij onze faculteit. Zo ook weer deze week:

Afgelopen woensdagavond hebben Frank Schouten en Ruben Antvelink van de Ecotuktuk, hun uitvinding en bedrijf gepresenteerd bij de Rotaryclub in Arnhem: zowel een technisch als commercieel verhaal. En een presentatie over de weg ernaar toe. Een uitstekend verhaal, met verwijzing naar de docenten die hen hadden geholpen, gepaste trots en bescheidenheid. De dag daarvoor waren ze bij demissionair minister Van der Hoeven op bezoek (zie uitzending TV-Gelderland). Tuurlijk doen de jongens het helemaal zelf. Maar we mochten hier als HAN een steentje aan bijdragen. Kan je je iets mooiers voorstellen dan het helpen ontwikkelen van talenten van jonge mensen?

Een ander voorbeeld: Hugo Arends, docent bij Embedded Systems Engineering kreeg de uitnodiging om mee te lopen met de onderzoeksgroep van Mitch Resnick van Lifelong Kindergarten op het Medialab  van het MIT. Een buitengewoon grote eer. Normaal moet je 200.000 dollar neerleggen om daar als buitenstaander een stap binnen te mogen doen. Hugo stuurde me de foto’s.  Ik ben zo vrij er hierbij eentje te kopieren. Afgelopen week was toevallig ook Jorg Rijkschroeff op MIT vanwege de Kauffmanprijs, waar ik al eerder over schreef. Hij ontmoette daar dan ook Hugo Arends. Grappig toch, 2 mensen van de HAN die elkaar voor het eerst op MIT in Boston onmoeten. Hieronder een impressie van Jorg van het MIT. Wat een ervaring doet Jorg in de VS op. Hij schrijft erover in zijn reisverslag. Mooi ook om zijn foto’s te bekijken. Wat een mooie studiezalen in Harvard! Hij is nu op weg naar Stanford. Leuk om al die universiteiten waarvan je normaal alleen in tv-series en in de film over hoort van binnen te hebben gezien.

Morgen start ik met de rubriek  ‘het mailtje van de dag’: de wonderbaarlijke berichten vanuit de HAN, faculteit techniek.

Advertenties

februari 28, 2010 Posted by | bijeenkomst, filmpjes, presentatie, reis | , , , | Plaats een reactie

Aangekomen in Boston

Hi Masja,

Op mijn eigen horloge is het nu 5.51 uur. Het nieuwe tijdritme heb ik blijkbaar nog niet helemaal te pakken. Gisteren om 9 uur naar bed gegaan, van een reis die in totaal toch meer dan 12 uur duurde. En natuurlijk 6 uur tijdsverschil. Maar die tijd hebben we nuttig kunnen gebruiken. Alhoewel Janne en ik niet naast elkaar in het vliegtuig konden zitten hebben we toch kans gezien om een aantal ideeen verder uit te werken. Tot ergernis van de stewardessen omdat we daardoor regelmatig het gangpad blokkkeerden. Verder heb ik veel gelezen in het boek Fab  van Neil Gershenfield. Robert Holwerda, die ik vorige week nog uitgebreid ter voorbereiding heb gesproken, had al aangegeven dat dat boek een mooi inspiratiebron is voor de plannen die we o.a. met de ontwerpfabriek hebben bij onze faculteit. Dat blijkt inderdaad het geval te zijn. In zijn boek geeft hij aan hoe verbaasd hij was dat er geen goede opleidingen bestaan die op theoretisch hoog niveau werken en daarnaast ook leerlingen en studenten met hun handen laten werken. Geinspireerd door de ontwikkeling van mainframe computers naar personal computers, dacht hij dat het ook mogelijk moest zijn om massafabricage te transformeren naar ‘personal fabricators’ (PF’s).  Hij begon met een werkgroep ‘How to make almost anyything’ wat een razend groot succes werd. In de link heb ik een voorbeeld gegeven van de projecten die een klas van ‘How to make almost anything’ heeft gemaakt. Hij vond het opvallend dat studenten van allerlei disciplines zich hadden aangemeld (biologen, kunstenaars, architecten, electrotechnici, informatici, …). Het zijn allemaal studenten die ‘like me, never fit into the artificial separation of computer science from physical science’. Hij was niet alleen verbaasd dat er zo veel studenten kwamen met realatief weinig technische kennis, maar ook dat ze niet in de eerste plaats kwamen voor onderzoek. Ze wilden graag zelf iets maken. En hieruit is het fablab ontstaan.

In zijn boek beschrijft hij ook hoe het leerproces  vooral wordt gedreven door de vraag naar kennis, waarbij studenten veel van elkaar leren. Hij beschrijft dit als ‘an intellectual pyramid scheme’. Ook interessant vind ik zijn ideeen over ‘how to unmake almost anything’, waarmee hij aangeeft dat het ook mogelijk moet zijn om alles wat je maakt in dezelfde stappen weer af te breken zodat je het oorspronkelijke materiaal weer terug krijgt. Hier lees ik verder weinig over in zijn boek, maar als dat lukt is het natuurlijk razend interessant als je het hebt over duurzaamheid. Misschien komen we er deze week nog wel aan toe om hier iets meer over te horen.

Al bij al maakt me dit nog enthousiaster om onze ontwerpfabriek (die gebaseerd is op de fab lab gedachte) te starten. Heel veel ontwikkelingen waarmee we bezig zijn bij onze faculteit komen daarin bij elkaar: het multidisciplinair werken waarvan Peter Senge ons vorig jaar leerde dat dit de toekomst is van de ingenieur in het westen (Angelsaksische landen en Europa), het scenario based design (dat Rober Holwerda momenteel aan het uitwerken is als onderzoeksspeerpunt voor FT, en waarover we het met De Waag hebben gehad) om te komen tot beter opgeleide ingenieurs. En natuurlijk ook het interessant maken van techniek voor mensen die van huisuit niet die affiniteit hebben (zie Technologie en Samenleving), waarvan het fablab laat zien dat dat kan als je maar aansluit bij hun interessegebieden. En daar sluit natuurlijk ook weer de ontwikkeling bij aan waarmee we bezig zijn met de Pabo’s, namelijk de Pico-crickets en Scratch, via de Life-long-kindergarten-groep van Mitchell Resnick.

Janne en ik hebben in het vliegtuig vooral gebrainstormd hoe we deze verschillende ontwikkelingen in een klein model kunnen weergeven. Hierover willen we het vandaag ook hebben met Glorianna Davenport waar we vanmiddag naar toe gaan.

janne en ella kendall hogel

 

En gisteravond natuurlijk gezellig afgesloten met een glas wijn in het Kendall hotel waar we logeren, om de hoek bij MIT.

 

Wordt vervolgd.

Ella

mei 3, 2009 Posted by | reis, techniek, technologie en samenleving, Uncategorized | , , | 1 reactie