Creatieve Verbindingen van Ella Hueting

Overpeinzingen van een onderwijsmanager

Het schoolreisjegevoel

foto 6

Ik verheugde me erg op het bezoek aan de Hannover Messe op 15 april. De grootste industriebeurs van de wereld. En als Fontys zouden we er ook op verschillende plaatsen staan, onder andere met ons TeamRembrandts, en onze nieuwe collega Baxter. Maar….op 1 dag heen een weer met de bus met onze studenten….ik had het gevoel dat ik die periode toch een beetje achter me gelaten had. Ik probeerde er nog tussenuit te komen door voor te stellen op eigen gelegenheid te gaan, maar toen ik het ongelukkige gezicht van mijn collega zag, die al weken met de voorbereiding bezig was, besloot ik toch maar met de bus mee te gaan. En zo toog ik op woensdagochtend om half 5 ’s ochtends eerst met de auto naar de grenspost bij Venlo om vandaar om 6 uur opgehaald te worden door een 4-tal bussen met zo’n kleine 200 studenten. Meteen wist ik het weer: het schoolreisjegevoel. Een strenge, in ons geval Belgische buschauffeuse die de groep goed in haar greep had. Met een ‘Awel, jongen, als ge iets wilt komen zeggen, kom dan maar naar voren, dan geef ik u de microfoon en moogt ge het voor de hele groep komen vertellen’, wist ze de grote monden meteen in de kiem te smoren. Van vroeger herinnerde ik me dat we altijd veel zongen in de bus, maar daar was het nu nog te vroeg voor. De meesten, inclusief ikzelf, dutten wat tot we om 11 uur aankwamen in Hannover. O ja, zo voelt dat weer: iedereen moet tegelijkertijd een toegangsticket hebben. Afspraken maken over wanneer we weer bij de bus moeten zijn, wat je moet doen als je de weg kwijt raakt, …..Gelukkig zijn onze studenten geen kinderen meer: wie te laat is moet op eigen kracht naar huis terug.

In de immense hal viel de groep uiteen in allemaal kleine groepjes die hun eigen gang gingen. De beurs is zo groot dat het fysiek onmogelijk is om alles op een dag te zien. Elk groepje had zijn eigen prioriteiten: energie, automatisering, de digitale fabriek, onderzoek naar nieuwe productietechnologieën, … Ik was letterlijk overdonderd door de enorme omvang van deze beurs, en voelde de eerste verlammingsverschijnselen optreden door de enorme veelheid van keuzemogelijkheden. Ik overwoog even om weer terug naar de bus te gaan en daar mijn mail te gaan checken, maar gelukkig werd ik onder de hoede genomen door mijn collega’s.

foto 1foto 2foto 4

Ze namen we eerst mee naar High TechNL waar we als Fontys ook vertegenwoordigd waren, met ons Centre of Expertise High Tech Systems en Expertisecentre Gezondheidszorg en Technologie. Even verderop stonden we ook nog met collega Baxter bij Brainport Industries. Ik keek er bijna overheen toen ik zocht naar een soort marktkraampje, maar we bleken met Nederland zo ongeveer een hele hal te bezetten over industriële automatisering: 1800 m2! Hoezo, einde van de maakindustrie in Nederland? Collega Wim die gespecialiseerd is in duurzame energie, leidde mij rond in de hal die daarover ging: windmolens, elektrische aandrijving, zonnecellen, waterstofcellen, biogassen, … onze collega’s van de TU/e met Storm. Wat wordt de nieuwe energiebron in de toekomst? Niet één energiebron, leerde ik, maar meerdere, afhankelijk van de omgevingsfactoren in de regio zijn de toekomst. Op dit soort momenten word ik overweldigd door het gevoel dat we met onze Engineeringsopleidingen in het hart van de verandering zitten, en tegelijkertijd met de vraag: hoe kunnen we onze studenten hier zo goed mogelijk voorbereiden op een wereld die zo snel verandert? Ik realiseerde me dat ik natuurlijk toch naar het college van collega Lambert had moeten gaan die onze studenten had voorbereid op hoe je met deze enorme hoeveelheid aan kennis en nieuwe technieken op één dag, om moet gaan. Zo gaat dat bij studenten natuurlijk ook, realiseerde ik me: op het tentamen bedenk je pas dat het toch wel handig was geweest als je de colleges had gevolgd.

Alhoewel ik mijn schoeisel had aangepast aan deze dag, had ik het toch wel een beetje gehad tegen een uur of 5. Een heerlijke Bockwurst, en wat van gedachten wisselen met Wim, deed wonderen. Om half 9 verzamelden we weer voor de terugreis.  Eén bus bleef nog even achter: toch wachten op 4 studenten die te laat waren. Iedereen was uitgelaten, er werd gezongen.  Om half 3 rolde ik mijn bed weer in. Moe en voldaan. Hier ga ik een verslag over schrijven waren mijn laatste gedachten   voordat ik in slaap viel. Net als bij een schoolreisje.

Advertenties

april 27, 2015 Posted by | bijeenkomst | | Plaats een reactie

Het Opruimdepot

Gisteren, 1 april, stuurden we aan alle collega’s het volgende bericht:

Beste collega’s,

In de loop van de middag komt het schoonmaakbedrijf met een aantal mensen onze gebouwen R1, H4, en het Helmondse doorlopen. Zij zullen alles dat op de grond staat in de kantoorruimtes en dat niet is een tafel, stoel, prullenbak of kast, meenemen en naar het opruimdepot brengen waar het vernietigd zal worden als het niet binnen een week wordt opgehaald. Hiermee willen we onze gebouwen eens een frisse opknapbeurt geven. Verstandig dus om alles, waarvan je wilt dat het niet mee wordt genomen, op te ruimen.

Dank voor jullie begrip.  

De directie van Fontys Hogeschool Engineering en Fontys Hogeschool Automotive

 

Een koekje van eigen deeg:

opruimen is de kunst

Mijn werkkamer is omgetoverd tot het opruimdepot van ons instituut.

april 2, 2015 Posted by | Uncategorized | , | Plaats een reactie

Gwensday

 

150324_groepsfoto

 

At the beginning of March, I received the following mail from my colleague Peter van Kollenburg:

“At Engineering we have approximately 8 exchange students. To get an idea about where we stand as Fontys Engineering, maybe it would be nice if you could have lunch with these students. This is also a great and honorable gesture towards these students! They are people from all over the world. See it as ‘just an idea’ from me. Just an idea? A great idea! Last week the moment was there. We had agreed to meet at noon. With a typical Dutch lunch: buns, currant buns, milk and buttermilk. Slowly they walked in: Trevat, Ayse Betul, Cemre, Rafat, Mohammed Emin, Tero Risto Johannes, Anna, Mansahej Singh, Gonzalo, Krasimira, Gwenc’hlan, Akash and Jesus. Eventually there were 13 students: from Spain, Italy, Turkey, India, France, Bulgaria and Finland; 8 men and 4 women. Let me explain: exchange students are students who study at a different university or college and go abroad for 6 months for their studies. These students have started in February and will return home in June.

I grew up in Belgium, and eventhough I have been living in the Netherlands for years now, I still cannot get used to the Dutch lunch. I ask if the food is the greatest culture shock? That remark hit the bull’s eye: Gwenc’lan from France jokes that he has already lost 6 kilos. Or is he serious? On Wednesday evening (amongst each other Gwensday, because it is an initiative from Gwenc’lan), they get together and cook for each other. Food connects. Reminds me of the book “Teacher Man” by Frank McCourt, who tempts his students to English poetry by having them read recipies to each other. But fortunately they are more positive about their studies: the project work and the practical subjects are very educational. For all of them it is a totally new experience. Though the level of mathematics is for some of them at a higher level at their own university. They are full of praise of our teachers. They have heard that all of our teachers, including the ones who have been active in the trade and industry, have to follow a didactics course. Several times they emphasize that we need to keep that practice. Our teachers are very good at explaining! Much better than at their own universities, where it is usually a “one way street”. I glisten.

At the end, when I ask them what their best tip is for our organisations, they tell me that a lot of the information on the website is only available in Dutch. They all have a list with them which states where to look for information: klassen, roosters,… But other things they cannot read. I am imagining studying in Bulgaria and getting a change of my class schedule… in Bulgarian. Completely handicapped of course. I would be so miserable I wouldn’t come out of my Bulgarian student room. But these students remain friendly, this is just a ‘minor’ issue. They are happy that we are listening to them and will improve the information based on their remarks. Such stars! They will make it in the future.

At the end of the lunch – the buns are almost all eaten – Peter suggest a group photo. Another colleague takes the picture so that Peter can be in the picture as well. “Are you ready?” our colleague asks: “cheese….Fontys”. Everybody smiles and we all go our own way. They go to class, I go to our lab where our Council of our mayor and aldermen is waiting for a short tour. Also nice, but the conversation with our foreign students is definitely the highlight of the week.

Thank you, students. Thank you, Peter.

 

 

april 2, 2015 Posted by | bijeenkomst | | Plaats een reactie