Creatieve Verbindingen van Ella Hueting

Overpeinzingen van een onderwijsmanager

overpeinzingen van een onderwijsmanager

Team Rembrandts: de laatste loodjes

Team Rembrandts: de laatste loodjes

 

Het was vrijdagmiddag, bijna 5 uur. Om 6 uur gaat de bel: een harde toeter, die laat weten dat je nu echt het Fontysgebouw moet verlaten omdat je er anders tot maandagochtend moet blijven. Gedurende de week is de hogeschool tot 10 uur ’s avonds open, maar op vrijdag moet iedereen uiterlijk om 6 uur het week-end in. Het was mooi geweest voor deze week: laptop in de tas, het werk waar ik niet aan toe gekomen was deze week en in het week-end afgemaakt zou moeten worden, erbij. Ik kon mooi de trein van half 6 halen naar mijn zusje in Amsterdam. Sterker: de wetenschap van de toeter dwong me om het pand vandaag eens tijdig te verlaten. En toen kwam Thomas, student mechatronica,  binnen die mij zijn prachtige professionele foto’s liet zien van het Team Rembrandts dat maandag naar de VS vliegt voor een robotwedstrijd. En hun trotse docent Max die het team naar de wedstrijd begeleidt, met een setje aan promotiemateriaal met een ‘echte’ Team Rembrandts ballon. Tussendoor belde nog even iemand over een dringende bestuurlijke kwestie: ‘eerst even ons robotteam uitzwaaien’, antwoordde ik, voordat ik hem te woord kon staan.  En terwijl ik het robotteam uitzwaaide kwam ik Jonathan tegen op de gang, een Engelse student Electrical Engineering. Hij vertelde mij van zijn geweldige stage in Amsterdam, en dat hij nu community manager is geworden van een startup organisatie in Eindhoven. Wauw, wat een eer om zo’n baan aangeboden te krijgen als student. Hoezo: techniek heeft niet met mensen te maken? schoot er door mijn hoofd, toen ik dacht aan de discussie de dag ervoor met een voorlichter van Fontys. Om half 6 trok ik mijn jas aan. Ik zou nog net de trein van 6 uur kunnen halen. Op de gang naar buiten liep ik langs het Roboticslab. De studenten van het Team Rembrandts waren nog heel druk om de laatste dingen in te pakken voor hun reis naar de wedstrijd in de VS. Maar ook zij zouden er toch echt uit moeten om 6 uur. Ik maakte nog snel even een foto van het team: de laatste loodjes….Veel geluk en veel succes!

De toeter ging. Het was nu dus echt 6 uur! Ik kon nog net de trein van half 7 halen. Ik had anderhalf uur om de dag en de week na te kauwen. Er was weer veel gebeurd. Sterker: elke dag gebeurt er wel iets waarvan ik denk: daar kan ik een boek over schrijven. Het idee om mijn blog over Kunst, Wetenschap en Techniek om te zetten naar een blog met ‘Overpeinzingen van een Onderwijsmanager’ was geboren. Maar hij zou wel Creatieve Verbindingen blijven heten. Want dat zijn het.

Om 8 uur haalde mijn zusje mij op van het Amstelstation in Amsterdam: “Heb je nog iets leuks meegemaakt vandaag?”

 

 

 

Advertenties

maart 15, 2015 Posted by | column | , , | 2 reacties

De ideale docent en de multivibrator

 

 afscheid wouter oosthuizen

Ruim  25 jaar heeft hij bij ons gewerkt: Wouter Oosthuizen, docent Elektrotechniek bij Fontys Hogeschool Engineering.  Afkomstig van Philips, zoals veel van onze collega’s. Ik ken hem pas een jaar; tijdens zijn afscheid leer ik hem eigenlijk pas echt kennen. Geliefd door zijn collega’s en studenten; een gangmaker. Veel van zijn collega’s en ook studenten waren dan ook aanwezig. Mooie woorden van zijn teamleider, met anekdotes die ik niet altijd kan plaatsen, maar zijn collega’s en de studenten blijkbaar wel, gezien de lach der herkenning. Ze hebben een lied voor hem gemaakt:

‘Ja, voor de studenten stond hij altijd klaar

Verzorgde een barbecue, gewoon elk jaar

En als er eens iemand een collega niet vond

Dan ging Wouter zoeken, kruipend over de grond’

Achteraf licht hij mij toe: “Met veel docenten op één kamer is gezellig, maar ook erg storend. Ons werd (en wordt) steeds in enquêtes duidelijk gemaakt dat we bereikbaar en studievriendelijk moeten zijn. Op zich juist, maar als een student, op zoek naar een collega, je langdurig afleidt dan is zoeken onder de bureaus ook een mogelijkheid …. :).”

En zoals het een goede docent betaamt, wil hij me tot op het laatste moment iets bijbrengen. Hij heeft een cadeautje voor me meegebracht: een gefreesd stuk staal in de vorm van een gezicht.  Zijn ogen knipperen geel en groen: een a-stabiele multivibrator.  Een multidisciplinaire samenwerking tussen werktuigbouwkunde en elektrotechniek. Want hij weet dat ik van gadgets houd, en van cross-overs. Thuis zoek ik het op: een multivibrator is een elektronische schakeling die de basis vormt voor een aantal eenvoudige twee-toestanden-systemen zoals knipperlichten. Wouter: “ Jaren hebben we getracht meer vrouwelijke studenten te interesseren voor onze opleidingen.   Eens per jaar werd er dan een ‘meisjes-doe-dag’ georganiseerd. Zij mochten dan zelf de   schakeling solderen. “ Ik dacht het al: een vrouwending dus, deze multivibrator.

multivibrator1

Zijn bedankje ontroerde mij: “

“Beste Ella en Frank,

Bedankt voor jullie sympathieke toespraken, gisteren bij mijn afscheid.

En ook voor de mogelijkheid om de receptie op de ‘werkplek’ te laten plaatsvinden.

Het gaf nauwelijks verstoringen van de reguliere lessen.”

Tja, tot op het laatste moment blijft het onderwijs voorgaan. En zo hoort het ook.

Er werd veel gelachen, en af en toe ook een traantje weggepinkt….

 

 

maart 5, 2015 Posted by | bijeenkomst | , | Plaats een reactie