Creatieve Verbindingen van Ella Hueting

Overpeinzingen van een onderwijsmanager

vervolg Puberbrein

Ha Ella,
Fijn dat je er weer bent. Mijn post-its waren even op, vandaar mijn afwezigheid. Maar ondertussen genoeg beleefd.
Ik herken het wat je schrijft over de studenten. Vorige week maandag gaf een van de docenten een presentatie tijdens de kennisteambijeenkomst Marketing/Sales/Marktinformatie over het Puberbrein-binnenstebuiten. Bureau YoungWorks (waar jij laatst ook over schreef) heeft een boek uitgegeven. Naast het wetenschappelijke boek van Eveline Crone is dit boek van nog veel meer voorbeelden voorzien. En na het lezen ervan is het vooral ook een kwestie van doen. Eigenlijk zou elke docent bij de her-ontwikkeling van de onderwijseenheid dit er eens naast moeten leggen. Best lastig om enerzijds je hbo-niveau vast te houden en anderzijds nog meer die externe cortex te moeten zijn voor studenten.

En wat creativiteit betreft kunnen onze studenten zeker een belangrijke rol vervullen. Inmiddels is Student Company ook met Artez aan de slag. Mooie verbinding. Jouw modieuze schoenen (gaaf zijn ze) in de markt zetten. En modisch Arnhem ook meer bij de HAN betrekken. Over twee jaar mág de HAN niet ontbreken! Past ook wel bij Power to Arnhem. Of Made in Arnhem (leuk zoals Burgers Zoo nu een tv-programma heeft).

Al met al blijft het bruisen. Maar de allerbelangrijkste taak is nu eerst bedrijven en organisaties te vertellen wat we kunnen betekenen, want het komt nog té vaak voor dat ze geen idee hebben. Een HAN-projectenbrochure lijkt me echt de eerstvolgende stap om bedrijven en organisaties economisch te helpen.

Tot gauw weer.
groet,
Masja

juni 14, 2009 Posted by | Uncategorized | Plaats een reactie

chagrin d’ecole

Hi Masja,

Gisteren tot diep in de nacht het boek schoolpijn (de Franse titel is mooier: Chagrin d’ecole) uitgelezen van Daniel Pennac. Mijn schoonmoeder, inmiddels 73, gepensioneerd lerares basisschool en nog steeds met een grote passie voor het onderwijs, leende me het boek enkele weken geleden met de opmerking dat ik dit echt moest lezen. Zij had het op haar beurt weer gekregen van haar zwager, wiskundeleraar op een VO-school. En het boek is echt de moeite waard voor iedereen die in het onderwijs werkt. Het verhaal van Pennac kan je zo verplaatsen naar het HBO. Een boek vol grenzeloze liefde voor de leerlingen die niet weten hoe ze moeten leren, dagelijks met buikpijn naar school gaan, de meest vreselijke smoezen verzinnen waarom ze hun werkstukken niet op tijd af hebben, en niet begrepen worden door hun leraren. De schrijver, Daniel Pennac, was ooit zelf zo’n leerling. Hij is volgens eigen zeggen, gered door zijn leraren Frans en Wiskunde. De remedie: heb je moeite met wiskunde, maak wiskunde sommen; heb je moeite met lezen, ga boeken lezen; heb je moeite met schrijven, ga een boek schrijven. En dat laatste heeft Pennac gedaan in een buitengewoon boeiend en ontroerend relaas. Mooier dan het boek beschreven in de recensie van De Volkrant staat, kan ik het niet weergeven: http://extra.volkskrant.nl/select/boeken/artikel.php?id=1084.

Alhoewel ik zelf zoveel honderden uren voor de klas heb gestaan, me zo veel bezig houdt met verbetering van het rendement en studieloopbaanbegeleiding zaten er toch nog een paar ‘eye-openers’  in (ik heb ze meteen maar omgezet naar student en docent):

1. we kunnen niet overschatten hoe belangrijk de rol van de individuele docent is. Hij maakt en breekt de student. De inzet, begrip en hulp van de individuele vakdocent maakt het grote verschil. Studieloopbaanbegeleiding alleen kan dit aspect van begeleiding niet opvangen.

2. als de student helemaal hopeloos is omdat hij iets niet begrijpt, of buikpijn heeft omdat hij zijn werk niet op tijd af heeft, heeft het geen zin om met hem te praten over goede voornemens. Dan heeft hij iemand nodig die naast hem komt zitten en hem helpt. Praten heeft niet veel zin omdat de goede voornemens als sneeuw voor de zon verdwijnen als de student weer alleen achter zijn bureau zit.

We weten het natuurlijk wel, maar uit dit boek blijkt nog eens hoe goed we onze docenten moeten waarderen die de snaar bij onze studenten weten te raken: hen bij de les houden, hen door de studie heen helpen (wat niet hetzelfde is als ‘matsen’) en ook naar zichzelf kijken als de resultaten onvoldoende zijn en niet alle schuld op de ‘studenten van tegenwoordig’ afwerpen. Deze docenten moeten we koesteren. Ze zijn goud waard.

Elke docent die geinteresseerd is kan het boek bij mij komen afhalen. Dit boek hoort bij de standaarduitrusting van elke docent.

Fijne zondag nog.

Ella

juni 14, 2009 Posted by | boek | , , | 2 reacties