Creatieve Verbindingen van Ella Hueting

Overpeinzingen van een onderwijsmanager

Aangekomen in Boston

Hi Masja,

Op mijn eigen horloge is het nu 5.51 uur. Het nieuwe tijdritme heb ik blijkbaar nog niet helemaal te pakken. Gisteren om 9 uur naar bed gegaan, van een reis die in totaal toch meer dan 12 uur duurde. En natuurlijk 6 uur tijdsverschil. Maar die tijd hebben we nuttig kunnen gebruiken. Alhoewel Janne en ik niet naast elkaar in het vliegtuig konden zitten hebben we toch kans gezien om een aantal ideeen verder uit te werken. Tot ergernis van de stewardessen omdat we daardoor regelmatig het gangpad blokkkeerden. Verder heb ik veel gelezen in het boek Fab  van Neil Gershenfield. Robert Holwerda, die ik vorige week nog uitgebreid ter voorbereiding heb gesproken, had al aangegeven dat dat boek een mooi inspiratiebron is voor de plannen die we o.a. met de ontwerpfabriek hebben bij onze faculteit. Dat blijkt inderdaad het geval te zijn. In zijn boek geeft hij aan hoe verbaasd hij was dat er geen goede opleidingen bestaan die op theoretisch hoog niveau werken en daarnaast ook leerlingen en studenten met hun handen laten werken. Geinspireerd door de ontwikkeling van mainframe computers naar personal computers, dacht hij dat het ook mogelijk moest zijn om massafabricage te transformeren naar ‘personal fabricators’ (PF’s).  Hij begon met een werkgroep ‘How to make almost anyything’ wat een razend groot succes werd. In de link heb ik een voorbeeld gegeven van de projecten die een klas van ‘How to make almost anything’ heeft gemaakt. Hij vond het opvallend dat studenten van allerlei disciplines zich hadden aangemeld (biologen, kunstenaars, architecten, electrotechnici, informatici, …). Het zijn allemaal studenten die ‘like me, never fit into the artificial separation of computer science from physical science’. Hij was niet alleen verbaasd dat er zo veel studenten kwamen met realatief weinig technische kennis, maar ook dat ze niet in de eerste plaats kwamen voor onderzoek. Ze wilden graag zelf iets maken. En hieruit is het fablab ontstaan.

In zijn boek beschrijft hij ook hoe het leerproces  vooral wordt gedreven door de vraag naar kennis, waarbij studenten veel van elkaar leren. Hij beschrijft dit als ‘an intellectual pyramid scheme’. Ook interessant vind ik zijn ideeen over ‘how to unmake almost anything’, waarmee hij aangeeft dat het ook mogelijk moet zijn om alles wat je maakt in dezelfde stappen weer af te breken zodat je het oorspronkelijke materiaal weer terug krijgt. Hier lees ik verder weinig over in zijn boek, maar als dat lukt is het natuurlijk razend interessant als je het hebt over duurzaamheid. Misschien komen we er deze week nog wel aan toe om hier iets meer over te horen.

Al bij al maakt me dit nog enthousiaster om onze ontwerpfabriek (die gebaseerd is op de fab lab gedachte) te starten. Heel veel ontwikkelingen waarmee we bezig zijn bij onze faculteit komen daarin bij elkaar: het multidisciplinair werken waarvan Peter Senge ons vorig jaar leerde dat dit de toekomst is van de ingenieur in het westen (Angelsaksische landen en Europa), het scenario based design (dat Rober Holwerda momenteel aan het uitwerken is als onderzoeksspeerpunt voor FT, en waarover we het met De Waag hebben gehad) om te komen tot beter opgeleide ingenieurs. En natuurlijk ook het interessant maken van techniek voor mensen die van huisuit niet die affiniteit hebben (zie Technologie en Samenleving), waarvan het fablab laat zien dat dat kan als je maar aansluit bij hun interessegebieden. En daar sluit natuurlijk ook weer de ontwikkeling bij aan waarmee we bezig zijn met de Pabo’s, namelijk de Pico-crickets en Scratch, via de Life-long-kindergarten-groep van Mitchell Resnick.

Janne en ik hebben in het vliegtuig vooral gebrainstormd hoe we deze verschillende ontwikkelingen in een klein model kunnen weergeven. Hierover willen we het vandaag ook hebben met Glorianna Davenport waar we vanmiddag naar toe gaan.

janne en ella kendall hogel

 

En gisteravond natuurlijk gezellig afgesloten met een glas wijn in het Kendall hotel waar we logeren, om de hoek bij MIT.

 

Wordt vervolgd.

Ella

mei 3, 2009 - Posted by | reis, techniek, technologie en samenleving, Uncategorized | , ,

1 reactie »

  1. Hallo Ella en Janne,

    wat leuk om jullie zo te volgen! Interessante reis maken jullie. Ik ben heel benieuwd wat er uit gaat komen. Fantastisch te lezen hoe je omgaat met ideeen: in het gangpad van een vliegtuig brainstormen en uitwerken. Dat is nog eens out-of-the-box! Mijn ervaring is dat je buiten je werkelijk werkomgeving er makkelijker creatitiveit aan kunt boren. Het ‘stroomt’ dan makkelijker.

    Veel succes daar en natuurlijk ook plezier.

    Reactie door Hans Mestrum | mei 4, 2009


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: