Creatieve Verbindingen van Ella Hueting

Overpeinzingen van een onderwijsmanager

Nog meer China

Ha Masja,

Het is wel lekker dat we het even wat rustiger aan kunnen doen. Ook mooi tijd om nog wat achterstanden weg te werken en plannen te maken voor het nieuwe jaar. En, je hebt helemaal gelijk: de meeste docenten zijn nu bezig om onder de kerstboom de portfolio’s van studenten na te kijken, hun lessen voor na de kerstvakantie voor te bereiden en werkstukken te corrigeren. Wat dat betreft heeft de buitenwereld vaak nog wel een verkeerd beeld van het onderwijs, als ze denkt dat er tijdens de schoolvakanties helemaal niet meer wordt gewerkt.
Na het bezoek van de Wuhan delegatie en de lezing van Mahbubani blijft China me boeien. Ik heb dit week-end een prachtig boek gelezen: Shanghai skyline van Carolijn Visser. Ze beschrijft hierin haar bezoek in 2007 aan Shanghai en enkele plaatsen in het binnenland. 20 jaar daarvoor was ze er ook al geweest. En nu beschrijft ze wat er allemaal veranderd is. Wat ooit onvoorstelbaar was, is nu heel gewoon: katholieken die decennialang hun geloof in het geheim moesten belijden trekken nu naar kerken waar plaats is voor 4000 man. De traditionele huisjes worden gesloopt voor torenflats. Ook reist ze naar plaatsen waar schrijvers als Pearl Buck hebben gewoond, om te kijken hoe mensen toen leefden en wat er veranderd is. Het is ook opvallend dat er inmiddels een middenklasse is ontstaan. Maar de politiek blijft een enorme rol spelen. Ook in het prive-leven van mensen.  Ook beschrijft ze hoe overal wordt gebouwd. Als oude gebouwen gerestaureerd worden, wordt meestal bedoeld dat ze gesloopt worden en dan weer opnieuw opgebouwd. Ik vraag me af hoeveel echt oude gebouwen er nog staan in China. Het land heeft immers een enorm oude cultuur. In de stad hebben de mensen maar 1 kind. Er rust dan ook een enorme druk op die kinderen. Daardoor ook heel veel zelfmoorden: 287.000 per jaar in China (op een bevolking van 1,2 mljard is dat dus ongeveer 1 op 4.000 mensen; in Nederland is dat 1 op 10.000).  Het meest opvallend vind ik dat je toch de indruk krijgt dat heel veel gedirigeerd wordt van bovenaf en dat het er niet op lijkt dat mensen bevlogen zijn om hun land vooruit te helpen. En dus weinig voor elkaar doen, tenzij het familie is. Dat was echt nieuw voor mij, want ik dacht dat juist in Aziatische landen een groot gevoel van saamhorigheid was en dat de basis ook voor de vooruitgang. In ieder geval is het boek een aanrader.

Heel fijne kerstdagen. En verder probeer ik regelmatig mijn tanden te poetsen.

december 24, 2008 - Posted by | China |

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: