Creatieve Verbindingen van Ella Hueting

Overpeinzingen van een onderwijsmanager

Het schoolreisjegevoel

foto 6

Ik verheugde me erg op het bezoek aan de Hannover Messe op 15 april. De grootste industriebeurs van de wereld. En als Fontys zouden we er ook op verschillende plaatsen staan, onder andere met ons TeamRembrandts, en onze nieuwe collega Baxter. Maar….op 1 dag heen een weer met de bus met onze studenten….ik had het gevoel dat ik die periode toch een beetje achter me gelaten had. Ik probeerde er nog tussenuit te komen door voor te stellen op eigen gelegenheid te gaan, maar toen ik het ongelukkige gezicht van mijn collega zag, die al weken met de voorbereiding bezig was, besloot ik toch maar met de bus mee te gaan. En zo toog ik op woensdagochtend om half 5 ’s ochtends eerst met de auto naar de grenspost bij Venlo om vandaar om 6 uur opgehaald te worden door een 4-tal bussen met zo’n kleine 200 studenten. Meteen wist ik het weer: het schoolreisjegevoel. Een strenge, in ons geval Belgische buschauffeuse die de groep goed in haar greep had. Met een ‘Awel, jongen, als ge iets wilt komen zeggen, kom dan maar naar voren, dan geef ik u de microfoon en moogt ge het voor de hele groep komen vertellen’, wist ze de grote monden meteen in de kiem te smoren. Van vroeger herinnerde ik me dat we altijd veel zongen in de bus, maar daar was het nu nog te vroeg voor. De meesten, inclusief ikzelf, dutten wat tot we om 11 uur aankwamen in Hannover. O ja, zo voelt dat weer: iedereen moet tegelijkertijd een toegangsticket hebben. Afspraken maken over wanneer we weer bij de bus moeten zijn, wat je moet doen als je de weg kwijt raakt, …..Gelukkig zijn onze studenten geen kinderen meer: wie te laat is moet op eigen kracht naar huis terug.

In de immense hal viel de groep uiteen in allemaal kleine groepjes die hun eigen gang gingen. De beurs is zo groot dat het fysiek onmogelijk is om alles op een dag te zien. Elk groepje had zijn eigen prioriteiten: energie, automatisering, de digitale fabriek, onderzoek naar nieuwe productietechnologieën, … Ik was letterlijk overdonderd door de enorme omvang van deze beurs, en voelde de eerste verlammingsverschijnselen optreden door de enorme veelheid van keuzemogelijkheden. Ik overwoog even om weer terug naar de bus te gaan en daar mijn mail te gaan checken, maar gelukkig werd ik onder de hoede genomen door mijn collega’s.

foto 1foto 2foto 4

Ze namen we eerst mee naar High TechNL waar we als Fontys ook vertegenwoordigd waren, met ons Centre of Expertise High Tech Systems en Expertisecentre Gezondheidszorg en Technologie. Even verderop stonden we ook nog met collega Baxter bij Brainport Industries. Ik keek er bijna overheen toen ik zocht naar een soort marktkraampje, maar we bleken met Nederland zo ongeveer een hele hal te bezetten over industriële automatisering: 1800 m2! Hoezo, einde van de maakindustrie in Nederland? Collega Wim die gespecialiseerd is in duurzame energie, leidde mij rond in de hal die daarover ging: windmolens, elektrische aandrijving, zonnecellen, waterstofcellen, biogassen, … onze collega’s van de TU/e met Storm. Wat wordt de nieuwe energiebron in de toekomst? Niet één energiebron, leerde ik, maar meerdere, afhankelijk van de omgevingsfactoren in de regio zijn de toekomst. Op dit soort momenten word ik overweldigd door het gevoel dat we met onze Engineeringsopleidingen in het hart van de verandering zitten, en tegelijkertijd met de vraag: hoe kunnen we onze studenten hier zo goed mogelijk voorbereiden op een wereld die zo snel verandert? Ik realiseerde me dat ik natuurlijk toch naar het college van collega Lambert had moeten gaan die onze studenten had voorbereid op hoe je met deze enorme hoeveelheid aan kennis en nieuwe technieken op één dag, om moet gaan. Zo gaat dat bij studenten natuurlijk ook, realiseerde ik me: op het tentamen bedenk je pas dat het toch wel handig was geweest als je de colleges had gevolgd.

Alhoewel ik mijn schoeisel had aangepast aan deze dag, had ik het toch wel een beetje gehad tegen een uur of 5. Een heerlijke Bockwurst, en wat van gedachten wisselen met Wim, deed wonderen. Om half 9 verzamelden we weer voor de terugreis.  Eén bus bleef nog even achter: toch wachten op 4 studenten die te laat waren. Iedereen was uitgelaten, er werd gezongen.  Om half 3 rolde ik mijn bed weer in. Moe en voldaan. Hier ga ik een verslag over schrijven waren mijn laatste gedachten   voordat ik in slaap viel. Net als bij een schoolreisje.

april 27, 2015 Posted by | bijeenkomst | | Een reactie plaatsen

Het Opruimdepot

Gisteren, 1 april, stuurden we aan alle collega’s het volgende bericht:

Beste collega’s,

In de loop van de middag komt het schoonmaakbedrijf met een aantal mensen onze gebouwen R1, H4, en het Helmondse doorlopen. Zij zullen alles dat op de grond staat in de kantoorruimtes en dat niet is een tafel, stoel, prullenbak of kast, meenemen en naar het opruimdepot brengen waar het vernietigd zal worden als het niet binnen een week wordt opgehaald. Hiermee willen we onze gebouwen eens een frisse opknapbeurt geven. Verstandig dus om alles, waarvan je wilt dat het niet mee wordt genomen, op te ruimen.

Dank voor jullie begrip.  

De directie van Fontys Hogeschool Engineering en Fontys Hogeschool Automotive

 

Een koekje van eigen deeg:

opruimen is de kunst

Mijn werkkamer is omgetoverd tot het opruimdepot van ons instituut.

april 2, 2015 Posted by | Uncategorized | , | Een reactie plaatsen

Gwensday

 

150324_groepsfoto

 

At the beginning of March, I received the following mail from my colleague Peter van Kollenburg:

“At Engineering we have approximately 8 exchange students. To get an idea about where we stand as Fontys Engineering, maybe it would be nice if you could have lunch with these students. This is also a great and honorable gesture towards these students! They are people from all over the world. See it as ‘just an idea’ from me. Just an idea? A great idea! Last week the moment was there. We had agreed to meet at noon. With a typical Dutch lunch: buns, currant buns, milk and buttermilk. Slowly they walked in: Trevat, Ayse Betul, Cemre, Rafat, Mohammed Emin, Tero Risto Johannes, Anna, Mansahej Singh, Gonzalo, Krasimira, Gwenc’hlan, Akash and Jesus. Eventually there were 13 students: from Spain, Italy, Turkey, India, France, Bulgaria and Finland; 8 men and 4 women. Let me explain: exchange students are students who study at a different university or college and go abroad for 6 months for their studies. These students have started in February and will return home in June.

I grew up in Belgium, and eventhough I have been living in the Netherlands for years now, I still cannot get used to the Dutch lunch. I ask if the food is the greatest culture shock? That remark hit the bull’s eye: Gwenc’lan from France jokes that he has already lost 6 kilos. Or is he serious? On Wednesday evening (amongst each other Gwensday, because it is an initiative from Gwenc’lan), they get together and cook for each other. Food connects. Reminds me of the book “Teacher Man” by Frank McCourt, who tempts his students to English poetry by having them read recipies to each other. But fortunately they are more positive about their studies: the project work and the practical subjects are very educational. For all of them it is a totally new experience. Though the level of mathematics is for some of them at a higher level at their own university. They are full of praise of our teachers. They have heard that all of our teachers, including the ones who have been active in the trade and industry, have to follow a didactics course. Several times they emphasize that we need to keep that practice. Our teachers are very good at explaining! Much better than at their own universities, where it is usually a “one way street”. I glisten.

At the end, when I ask them what their best tip is for our organisations, they tell me that a lot of the information on the website is only available in Dutch. They all have a list with them which states where to look for information: klassen, roosters,… But other things they cannot read. I am imagining studying in Bulgaria and getting a change of my class schedule… in Bulgarian. Completely handicapped of course. I would be so miserable I wouldn’t come out of my Bulgarian student room. But these students remain friendly, this is just a ‘minor’ issue. They are happy that we are listening to them and will improve the information based on their remarks. Such stars! They will make it in the future.

At the end of the lunch – the buns are almost all eaten – Peter suggest a group photo. Another colleague takes the picture so that Peter can be in the picture as well. “Are you ready?” our colleague asks: “cheese….Fontys”. Everybody smiles and we all go our own way. They go to class, I go to our lab where our Council of our mayor and aldermen is waiting for a short tour. Also nice, but the conversation with our foreign students is definitely the highlight of the week.

Thank you, students. Thank you, Peter.

 

 

april 2, 2015 Posted by | bijeenkomst | | Een reactie plaatsen

overpeinzingen van een onderwijsmanager

Team Rembrandts: de laatste loodjes

Team Rembrandts: de laatste loodjes

 

Het was vrijdagmiddag, bijna 5 uur. Om 6 uur gaat de bel: een harde toeter, die laat weten dat je nu echt het Fontysgebouw moet verlaten omdat je er anders tot maandagochtend moet blijven. Gedurende de week is de hogeschool tot 10 uur ’s avonds open, maar op vrijdag moet iedereen uiterlijk om 6 uur het week-end in. Het was mooi geweest voor deze week: laptop in de tas, het werk waar ik niet aan toe gekomen was deze week en in het week-end afgemaakt zou moeten worden, erbij. Ik kon mooi de trein van half 6 halen naar mijn zusje in Amsterdam. Sterker: de wetenschap van de toeter dwong me om het pand vandaag eens tijdig te verlaten. En toen kwam Thomas, student mechatronica,  binnen die mij zijn prachtige professionele foto’s liet zien van het Team Rembrandts dat maandag naar de VS vliegt voor een robotwedstrijd. En hun trotse docent Max die het team naar de wedstrijd begeleidt, met een setje aan promotiemateriaal met een ‘echte’ Team Rembrandts ballon. Tussendoor belde nog even iemand over een dringende bestuurlijke kwestie: ‘eerst even ons robotteam uitzwaaien’, antwoordde ik, voordat ik hem te woord kon staan.  En terwijl ik het robotteam uitzwaaide kwam ik Jonathan tegen op de gang, een Engelse student Electrical Engineering. Hij vertelde mij van zijn geweldige stage in Amsterdam, en dat hij nu community manager is geworden van een startup organisatie in Eindhoven. Wauw, wat een eer om zo’n baan aangeboden te krijgen als student. Hoezo: techniek heeft niet met mensen te maken? schoot er door mijn hoofd, toen ik dacht aan de discussie de dag ervoor met een voorlichter van Fontys. Om half 6 trok ik mijn jas aan. Ik zou nog net de trein van 6 uur kunnen halen. Op de gang naar buiten liep ik langs het Roboticslab. De studenten van het Team Rembrandts waren nog heel druk om de laatste dingen in te pakken voor hun reis naar de wedstrijd in de VS. Maar ook zij zouden er toch echt uit moeten om 6 uur. Ik maakte nog snel even een foto van het team: de laatste loodjes….Veel geluk en veel succes!

De toeter ging. Het was nu dus echt 6 uur! Ik kon nog net de trein van half 7 halen. Ik had anderhalf uur om de dag en de week na te kauwen. Er was weer veel gebeurd. Sterker: elke dag gebeurt er wel iets waarvan ik denk: daar kan ik een boek over schrijven. Het idee om mijn blog over Kunst, Wetenschap en Techniek om te zetten naar een blog met ‘Overpeinzingen van een Onderwijsmanager’ was geboren. Maar hij zou wel Creatieve Verbindingen blijven heten. Want dat zijn het.

Om 8 uur haalde mijn zusje mij op van het Amstelstation in Amsterdam: “Heb je nog iets leuks meegemaakt vandaag?”

 

 

 

maart 15, 2015 Posted by | column | , , | 2 reacties

De ideale docent en de multivibrator

 

 afscheid wouter oosthuizen

Ruim  25 jaar heeft hij bij ons gewerkt: Wouter Oosthuizen, docent Elektrotechniek bij Fontys Hogeschool Engineering.  Afkomstig van Philips, zoals veel van onze collega’s. Ik ken hem pas een jaar; tijdens zijn afscheid leer ik hem eigenlijk pas echt kennen. Geliefd door zijn collega’s en studenten; een gangmaker. Veel van zijn collega’s en ook studenten waren dan ook aanwezig. Mooie woorden van zijn teamleider, met anekdotes die ik niet altijd kan plaatsen, maar zijn collega’s en de studenten blijkbaar wel, gezien de lach der herkenning. Ze hebben een lied voor hem gemaakt:

‘Ja, voor de studenten stond hij altijd klaar

Verzorgde een barbecue, gewoon elk jaar

En als er eens iemand een collega niet vond

Dan ging Wouter zoeken, kruipend over de grond’

Achteraf licht hij mij toe: “Met veel docenten op één kamer is gezellig, maar ook erg storend. Ons werd (en wordt) steeds in enquêtes duidelijk gemaakt dat we bereikbaar en studievriendelijk moeten zijn. Op zich juist, maar als een student, op zoek naar een collega, je langdurig afleidt dan is zoeken onder de bureaus ook een mogelijkheid …. :).”

En zoals het een goede docent betaamt, wil hij me tot op het laatste moment iets bijbrengen. Hij heeft een cadeautje voor me meegebracht: een gefreesd stuk staal in de vorm van een gezicht.  Zijn ogen knipperen geel en groen: een a-stabiele multivibrator.  Een multidisciplinaire samenwerking tussen werktuigbouwkunde en elektrotechniek. Want hij weet dat ik van gadgets houd, en van cross-overs. Thuis zoek ik het op: een multivibrator is een elektronische schakeling die de basis vormt voor een aantal eenvoudige twee-toestanden-systemen zoals knipperlichten. Wouter: “ Jaren hebben we getracht meer vrouwelijke studenten te interesseren voor onze opleidingen.   Eens per jaar werd er dan een ‘meisjes-doe-dag’ georganiseerd. Zij mochten dan zelf de   schakeling solderen. “ Ik dacht het al: een vrouwending dus, deze multivibrator.

multivibrator1

Zijn bedankje ontroerde mij: “

“Beste Ella en Frank,

Bedankt voor jullie sympathieke toespraken, gisteren bij mijn afscheid.

En ook voor de mogelijkheid om de receptie op de ‘werkplek’ te laten plaatsvinden.

Het gaf nauwelijks verstoringen van de reguliere lessen.”

Tja, tot op het laatste moment blijft het onderwijs voorgaan. En zo hoort het ook.

Er werd veel gelachen, en af en toe ook een traantje weggepinkt….

 

 

maart 5, 2015 Posted by | bijeenkomst | , | Een reactie plaatsen

Hi Baxter, welkom bij Fontys

baxter
Binnenkort krijgt Fontys Engineering een nieuwe collega erbij: Baxter.
Baxter is niet alleen een gebruiksvriendelijke robot, maar hij oogt ook vriendelijk, als een allemansvriend. Afgelopen week, 20 november, mocht ik met hem kennismaken in ons Mechatronica lab, waar hij vanaf volgende week ook definitief komt te staan.

Baxter heeft een hoge aaibaarheidsfactor, hetgeen ook te zien is op dit filmpje van RTL nieuws, waar presentatride Hella Hueck niet aan de verleiding kan weerstaan om Baxter aan te spreken alsof hij een mens is.

Maar het allerbelangrijkst is dat deze robot goed ingezet kan worden in het bedrijfsleven, met name bij het MKB. Binnen ons Mechatronica lab van het Centre of Expertise High Tech Systems and Materials, gaat Fontys onderzoek doen met Baxter voor het MKB.

Baxter, welkom.

november 29, 2014 Posted by | lab | , | 1 reactie

Waarom heeft een tafel toch vaak 4 poten?

Deze blog is een vervolg op de vorige. Auteur is docent werktuigbouwkunde Peter Leijten van Fontys Hogeschool Engineering. Hij beantwoordt hier de reactie op de vorige blog: waarom heeft een tafel toch meestal 4 poten?

De functie van een tafel is: Dragen van spullen
Een paar belangrijke functionele eisen zijn:
1 Stabiliteit: als je er iets oplegt, mag de tafel niet omvallen.
2 Stijfheid: als je tegen de tafel aan stoot, mag het blad niet zo schudden dat de koffie uit het kopje stroomt. Anders voelt de tafel gammel aan.
3 Wippen mag niet: de tafel kent maar 1 stand en mag tijdens belasting niet van positie veranderen. Dit is een belangrijke eis in de positioneertechniek, omdat je te allen tijde wil bepalen waar de positie van het blad is.

Om aan de eisen te voldoen kan men de volgende oplossing kiezen:
1 Eis 1: Zet de tafel op 4 poten. Verbind in gedachten de uiteinden van de poten die contact maken met de vloer met elkaar. Maak deze contactfiguur zo groot mogelijk is. Dit bereik je door de poten op de 4 hoeken te zetten. De tafel valt om als de ligging van de gezamenlijke belasting (de gewichten van alles wat op tafel gelegd is plus het gewicht van de tafel) buiten de contactfiguur ligt.
2 Eis 2: Dit bereik je door een stevige verbinding van de poten met het tafelblad te maken, zodat de poten niet onder het blad uit draaien.
3 Eis 3: Dit bereik je door 3 poten te gebruiken, maar dan is de contactfiguur van de poten met de vloer kleiner. Of gebruik 4 poten maar zorg dat het tafelblad met het frame, waar het blad aan gekoppeld is, torsieslap is.
Bij eis 1 is de contactfiguur met 4 poten aan de uiteinden een uiterste, maar een contactfiguur van één punt is een ander uiterste. Dan moet je kunnen jongleren om de boel stabiel te houden.
Foto 1 laat een tafel zien op 4 poten waarbij de poten de vorm van de vloer volgen. Het blad met frame is torsieslap. Met een dik boek onder één poot blijven de andere net op de grond staan. Dit is de ideale tafel. De tafel is stabiel en blijft altijd met 4 poten op de grond.

afbeelding2

Iedere tafel heeft een torsiestijfheid. Bij sommige tafels kan er net een velletje papier onder, terwijl de andere 3 poten op de grond blijven. Deze tafels zijn gevoelig voor wippen. Als je zo’n tafel op een tapijt zet heb je vaak geen last meer van wippen.

afbeelding3

Op terrassen zijn tafels met 4 poten aan de buitenkant vervelend. Mensen moeten er krap langs lopen en raken de poten of ze schoppen tijdens het zitten iedere keer met de benen tegen de poten. Er wordt dan ook vaak gekozen voor een tafel met een kleinere contactfiguur van de poten met de vloer. Om de tafel stabiel te maken, worden de poten verwerkt in een gietijzeren onderstel, zodat de tafel zelf een hoger gewicht heeft met een laag zwaartepunt. Dit is te zien bij foto 2 (blad is weggelaten). De tafel valt niet snel om onder belasting, maar gegarandeerd dat deze tafel staat te wippen.
In dat geval is de keuze voor een gietijzeren onderstel met 3 poten een uitkomst. De tafel wipt niet, maar door het kleinere contactfiguur met de vloer is hij gevoeliger voor omstoten. Zie foto 3. Men kan de 3 poten iets groter maken, zodat men er toch geen last van heeft.

afbeelding4foto 3
De keuze ligt bij de constructeur. Hij kan uitrekenen onder welke omstandigheden de tafel omvalt en dit voorleggen aan de terrasuitbater. Op een terras heeft alleen de klant van de uitbater last van een wippende tafel. Of dat scheelt in de omzet is maar de vraag. Dus de terrasuitbater zal dit niet echt meewegen in zijn eisen.
Opdracht:
Neem een vierkant melkpak. Knip deze op 6 cm van de bodem door. Maak er 4 pootjes aan door tussenmateriaal tot op 2 cm van de bodem weg te knippen. Zet dit op zijn pootjes en observeer wat er gebeurt als je het vlak steeds zwaarder belast.
Op foto 4 zie je één pootje los van de tafel. Te kort door productie-onnauwkeurigheid. De tafel heeft een voorkeurspositie op 3 poten.

afbeelding5foto 4

Foto 5 laat zien wat er gebeurt als je de tafel anders belast.

afbeelding6foto 5
Situatie: Je gaat met een dame een drankje nemen op een terras. Zij legt bij aankomst haar tas op tafel. Ondertussen zet de ober de drankjes op tafel. Dan weerklinkt er hemels telefoongeschal uit de tas. De tas wordt opgetild. Potverdikke….glas half leeg…..broek nat.

afbeelding7foto 6

Belast je het tafelblad verder door dan komen de 4 poten alle op de grond. Het beste is om dit te bereiken onder het eigen gewicht van de tafel.

Kies een stelling die bij je past:
1 Vraag een dame de tas thuis te laten als je ze vraagt mee naar een terras te gaan.
2 Vraag de dame de telefoon uit te zetten.
3 Controleer terwijl je gaat zitten heel achteloos de eigenschappen van een terrastafel.
4 Accepteer alle risico’s van verblijf met een dame met tas op terras.

april 27, 2014 Posted by | Uncategorized | , | Een reactie plaatsen

“Een HBO’er moet kunnen voorspellen”

href=”https://creatieveverbindingen.files.wordpress.com/2014/03/foto4.jpg”>foto4

Sinds enkele weken werk ik dus bij Fontys School of Engineering en School of Automotive. Het is een prachtige omgeving voor studenten om te leren met veel labfaciliteiten. Als je het gebouw binnenkomt betreed je meteen het Walhalla van de techniek. Anders is het gesteld met mijn kamer op de eerste verdieping. Niets mis mee als werkplek. Maar mijn gasten zouden net zo goed een willekeurig ander kantoor binnen kunnen lopen, en zouden het verschil niet merken. Hoe kan ik mijn gasten meteen laten zien dat we in een techniekomgeving zitten? Docenten en studenten heb ik gevraagd om attributen die mijn kamer een technischer uitstraling geven. Vorige week kwam Jan van Eck al met zijn fast energy: een lampje waar de batterij inzit.
Deze week kwam Peter Leijten mijn kamer inrijden met een karretje, waarop een doos vol met aansprekende ontwerpen. En ik kreeg er ook zomaar een les ‘statisch bepaald construeren’ bij. ‘Wat maakt ASML zo sterk?’ vraagt hij? En dan begint hij met het uitpakken van zijn doos: melkpakken, metalen constructies, en allerlei objecten waarvan ik niet weet wat ze betekenen. Peter begint mij uit te leggen aan de hand van een melkpak. Ieder voorwerp heeft 6 vrijheidsgraden: 3 verplaatsingen, 3 rotaties. En soms nog een inwendige vrijheidsgraad. Aan de hand van het melkpak laat hij het me zien: hij beweegt het melkpak vooruit en achteruit, omhoog en omlaag en draait het. Allemaal vrijheidsgraden. Die interne vrijheidsgraad laat hij zien aan de hand van een pak, waarvan in de onderkant als het waren 2 klapdeuren gesneden zijn. ‘Kijk, als dit nu een laadbak van een vrachtwagen is, en daar staan allemaal tv’s in. Dan wil je de deuren openen. Dat lukt niet als de vrachtwagen met een achterwiel op de stoep parkeert en de deuren klemmen omdat ze binnen de wanden liggen en niet tegen de wanden. Het gat van de opening krijgt een ruitvorm.’
Ik leer. Peter heeft verschillende constructies met melkpakken meegenomen om me te illustreren hoe het werkt. . ‘Papier is zo’n mooi materiaal. Juist omdat het niet zo hard is kan je met een papieren constructie precies zien wat er gebeurt. ‘
Hij gaat verder. ‘Dit is een spriet. Een spriet legt 1 graad van vrijheid vast’ legt hij uit. ‘In dit geval heb je 3 sprieten nodig zodat het vlak een X-Y as beweging kan maken. Daarom hebben ingenieurs zo’n hekel aan terrastafels met 4 poten. Die wiebelen altijd. Dan moet je er zo’n bierviltje onderschuiven.’ Ja, dat beeld herken ik.

asml     ‘Bij ASML willen ze op de nanometer op de goede plaats uitkomen. De plaat, wafer, moet op zijn plaats blijven liggen. Ook onder veranderende omstandigheden. Ze maken gebruik van een thermisch centrum.’

Het plateau, waarop de wafer ligt, staat op 3 sprieten, terwijl het thermisch centrum op zijn plaats blijft. De sprieten zijn zo ontworpen dat ze geen spanningen in het plateau brengen.
‘En dit is een demonstratiemodel dat een student heeft gebouwd. Deze constructie geeft een uitslag op basis van veerstijfheden. Hier kan je goed de uitslag zien als je de spriet beweegt. De uitslag mag niet te klein zijn, want dan kan je het niet zien met het blote oog en dan is het geen demonstratiemodel meer. ‘

foto 3

‘Onze 4e jaars studenten werktuigbouwkunde, bij het Leonardoproject, rekenen in detail aan constructies zoals bij bedrijven als VDL en ASML dat doen en krijgen actief ondersteuning van die bedrijven. Een bedrijf moet weten wat er gebeurt als je iets aan de parameters verandert. Een HBO’er moet kunnen voorspellen.’
Heerlijk, om iets ingewikkelds op een simpele manier uitgelegd te krijgen. Dat is de kunst van goed docentschap.

maart 30, 2014 Posted by | les | | 2 reacties

My new toy

foto

The first technology toy in my new room at Fontys School of Engineering. Thank you Jan van Eck.

maart 20, 2014 Posted by | techniek | , | Een reactie plaatsen

Engineering Inspiration Award

 

image004

 

 

The Rembrandtsteam won the Engineering Inspiration Award during the First Robotics Championship in North Carolina last week. Proud of my students.

maart 19, 2014 Posted by | prijs | | Een reactie plaatsen

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 777 andere volgers