Verwondering en nieuwsgierigheid

Rijdend en glijdend toog ik vorige week woensdag naar het Luxtheater in Nijmegen om naar de premiere te gaan van onze eigen coproductie ‘Machina Ludens’ . Een videokunstwerk voortkomend uit verwondering en nieuwsgierigheid zoals Roy van Dalm de kenmerken van onze faculteit zo goed verwoord. Het is denk ik bijna een jaar geleden dat Roy, Ellen Kocken en Elisabeth van Overloop van  Dziga bij mij introduceerde. Of we mee wilden werken aan het maken van een  videokunstwerk voor urban screens in het kader van het project Art of Matching  . Een groep van docenten van verschillende instituten van onze faculteit(Wilfrid, Patricia, Jetske, Roy en Pim) heeft zich vervolgens gebogen over het concept en de videokunstenaar gekozen aan de hand van de door Dziga gemaakte selectie. 

 Dat werd Studio Smack.   En vorige week vond dus de premiere plaats van het kunstwerk: Machina Ludens. Tijdens de voorbereiding had de groep docenten gekeken naar wat echt kenmerkend is voor de faculteit techniek. Daarbij kwamen verwondering, nieuwsgierigheid en passie als kernwaarden naar voren. En ook ‘Meten is Weten’. Vervolgens opperde Jetske of Patricia (daar wil ik vanaf zijn) dat het wel interessant zou zijn als je verwondering kon meten. Vervolgens is daar het idee uit gekomen van de verwonderingsmeter: de Machina Ludens. Met een camera worden mensen gespot die kijken naar het urban screen. Door te bewegen kunnwn ze een sterretje verdienen, en daar ontstaat een spel uit: gewoon spontaan op straat. Al ondervindend. Maar je moet je natuurlijk wel eerst verwonderen en nieuwsgierig zijn. Het moet nog verder doorontwikkeld worden. Dat moet natuurlijk samen met studenten gebeuren. En dan nog eens kijken of we een mooi LCD scherm gesponsord kunnen krijgen om het ook op onze campus te gebruiken. Roy van Dalm, hoofddocent creatieve steden bij onze faculteit techniek, en lid van de kenniskring ARCCI, was de keynootspreker bij deze premiere. Hij hield een inspirerend verhaal en had daarbij een prachtige powerpoint over Creativiteit en Innovatie. Die moet ik nog te pakken zien te krijgen. Naast de premiere van Machina Ludens vond ook de premiere plaats van Sensibel, een coproductie van Michiel van Bakel en Royal Haskoning. Een korte film die geselecteerd is voor het internationaal filmfestival in Rotterdam. Al bij al een bijzonder geslaagde avond. Glijdend en glibberend kwam ik  tegen middernacht weer thuis.  Homo Ludens.

het geheim van de klokkenmakers

Van een vriendin van mijn vriendin Marinka, ontving ik een brief van Geraard Ceval, maker van de film Het Geheim van de Klokkenmakers. Van zijn site:

“Het verhaal gaat dat klokkenmakers aan het eind van de 17e eeuw besloten om regelmatig in het geheim bijeen te komen. Ze zouden dan het tempo van de tikken op elkaar af kunnen stemmen en het langzaam van eeuw tot eeuw kunnen op voeren om de tijd aan te passen aan het tempo van de samenleving.

Met deze legende opent de documentaire Het Geheim van de Klokkenmakers. De legende staat symbool voor onze poging ons aan te passen aan de jachtige digitale wereld waarin tijd steeds sneller verloopt en haast geen rol meer speelt.”

Ik ken de documentaire niet maar hij lijkt me razend interessant. En zeker ook de sprekers die discussie voeren na afloop van de vertoning van de film op 14 februari in het filmhuis van Zutphen.

Hieronder zijn brief:

Afgelopen zomer kwam de DVD tot stand van mijn documentaire “ Het Geheim van de Klokkenmakers ”. Inmiddels heb ik een website met achtergrondinformatie, trailer en andere filmpjes: www.hetgeheimvandeklokkenmakers.nl . In het najaar verscheen een positieve recensie over de film in een column van Marjolijn Februari (Volkskrant d.d. 7 november 2009), en over enkele weken is de film eindelijk op een echt bioscoopscherm te zien: een soort verlate première. Graag wil ik je daarom wijzen op een bijzondere filmmiddag op zondag 14 februari in filmtheater Luxor in Zutphen. Daar wordt de film vertoond en vindt naar aanleiding van de film een forumdiscussie plaats. Deelnemers aan die discussie zullen zijn:

Jacob van Kokswijk. Hij is een van de sprekers/deskundigen in de documentaire. Hij is onder meer hoogleraar virtuele werelden en doet in de film stevige uitspraken over mogelijke gevaren wanneer mensen zich teveel in de virtualiteit verliezen. www.kokswijk.nl.

Robert Overweg. Fotograaf en grafisch ontwerper. Momenteel is een expositie met werk van zijn hand te zien in hetzelfde Luxor in Zutphen. Werk waarbij hij als een soort straatfotograaf beelden heeft gezocht uit de wereld van gaming. Op zijn website zegt hij: ‘de door mensen gecreëerde virtuele werelden zijn vaak een directe kopie van de (echte) wereld maar met een grotere constante in schoonheid. De ervaring van het bekijken van een foto gemaakt in de virtuele wereld en in de echte wereld is vaak hetzelfde. De grens tussen de (echte) wereld en de virtuele wereld vervaagt even.” www.robertoverweg.com

David Nieborg. Docent aan de Universiteit van Amsterdam. Hij schrijft voor diverse websites en bladen over games en gamecultuur. In diverse wetenschappelijke publicaties verkent hij de invloed van commerciële gamecultuur, marketing en technologie. www.gamespace.nl G

Gerard Cevaal. Filmmaker, zie film en website: www.hetgeheimvandeklokkenmakers.nl Datum: zondag 14 februari aanvang 15.00, zaal open vanaf 14.00u Werkelijk adres: Houtmarkt 64, 7201 KM Zutphen 0575-513750 Virtueel adres: www.filmtheaterluxor.nl Heb je tijd en zin om naar Zutphen te komen dan kun je dat vòòr 4 februari bij mij melden (filmsmederij@hccnet.nl) . Ik zal dan plaatsen bij Luxor reserveren. Wie weet tot de 14e,

vriendelijke groet

Gerard Cevaal

#hekje

Graag wil ik wat uitgebreider ingaan op een reactie die ik op mijn weblog kreeg van Guido Crolla (denkbeeldenstorm) op mijn weblog van een paar dagen geleden over creatieve verbindingen tussen techniek en de zorg. Daar gaf ik aan hoe interesssant het kan zijn om studenten meer te betrekken bij de ontwikkeling van het onderwijs.

Guido schrijft: “Studenten kunnen een structurele rol als ontwikkelaar krijgen wanneer ze als expert worden aangesproken op hun eigen passie voor een onderdeel van het vakgebied.

Ik zie dat 4e jaars studenten in een minor (als Digital Media Production) uitstekend in staat zijn om op een heel vernieuwende manier nieuw onderwijsmateriaal te ontwikkelen voor eerste en tweedejaars studenten. Sterker nog, ze doen het eigenlijk al. Zo publiceerden de razende reporters ‘#Hekje’ afgelopen week een audiovisueel handboek voor studenten en semi-professionals.
http://issuu.com/hekje/docs/volgens_hekje

….

De beste manier om iets te leren is erin les te geven, volgens Seneca”

Het audivisueel handboek heb ik daarnet even doorgebladerd en het is inderdaad een prachtige handleiding, niet alleen qua vormgeving, maar vooral ook inhoudelijk. Ik onderschrijf de mening van Guido helemaal: we krijgen beter onderwijs als we studenten daar meer bij betrekken, en, zeker net zo belangrijk, hierdoor krijgen we ook betere studenten. Laten we dat dan ook gewoon doen!

what if you could become a new you?

Tja, als je kijkt naar de projectweek bij Engineering, hoef je vast niet lang te aarzelen: een ingenieur natuurlijk. En wel in haar moderne outfit, wat mij betreft, want ik blijf toch een generalist, en ben niet in de wieg gelegd voor diepgaande specialisatie, hoe zeer ik echte specialisten ook bewonder. Als je even de kans hebt moet je beslist even langs gaan bij het lab van Engineering: daar werken nu tientallen studenten, zo niet honderden, aan multidisciplinaire opdrachten die door zo’n 28 bedrijven zijn aangeleverd. Studenten van Embedded Systems, zitten naast studenten van Industrieel Product Ontwerpen, die weer samen werken met studenten Werktuigbouwkunde, die hun ontwerpen maken met studenten van Technologie en Samenleving, Technische Bedrijfskunde en Elektrotechniek. Enz. Enz.

Het is een genot om het enthousiasme te zien bij de studenten. Wie vindt dat studenten zich niet meer kunnen inzetten? Anderhalve week geleden had ik de eer om tijdens de bijeenkomst Beta in de keten te mogen reageren in het openbaar op de lezing van Furedi, een Hongaars/Engels socioloog. Hij vindt dat we ons teveel bezig houden met het motiveren van leerlingen en studenten en te weinig rekening houden met de kwaliteit. Hij houdt onder andere een pleidoor voor ‘de verveling’. En vindt dat we jongeren serieus moeten nemen, en niet moeten behandelen als verwende kinderen. Met dat laatste ben ik het roerend eens. We mogen best de lat wat hoger leggen. Studenten willen graag uitgedaagd worden. Maar motiverend en kwalitatief goed onderwijs kunnen volgens mij heel goed samen gaan. Het een sluit het ander niet uit. Integendeel: de beste docenten leggen de lat hoog, geven kwalitatief goed onderwijs, en worden door docenten ook motiverend gevonden. Een levend bewijs hiervan is o.a. de projectweek bij Engineering. Enfin, ondanks mijn kritiek op zijn visie, is die zeker interessant en prikkelend. Echt de moeite waard om even naar zijn site te linken, die ik op deze blog achter zijn naam heb geplakt.

If I could become a new you, zou dat best eens een ingenieur kunnen zijn.

De HAN op Safari

Danny van het instituut Built Environment loopt regelmatig eens ’s ochtends bij mij binnen om even bij te praten over onze gemeenschappelijke interesse: hardlopen. Nou ja, hard. Danny loopt hard; ik sjog een beetje. Laatst vroeg hij en passant of hij me zou inschrijven voor de Safariloop met een groep HAN-mensen. Niet echt nadenkend, antwoordde ik dat me dat wel leuk leek, en was alweer bijna vergeten dat ik mee zou doen, toen hij me vorige week nog even aanschoot. Ik stond inderdaad op de mailinglijst van Astrid Floor, die, naar ik vandaag begreep, de HAN-lopers pampert bij dit soort loopevenementen en de stimulerende kracht achter de schermen is. Jos Gerritsen (in het dagelijks leven rechercheur) traint de groep samen met Marco Koers (mijn held uit een vorig leven). Enfin, vanochtend reed collega en vriendin Willy om 10.30 uur met haar auto voor om ons naar Burgers Zoo te vervoeren. Nog steeds vloekend op mezelf dat ik zo stom kon zijn om me voor een loop in te schrijven terwijl ik de afgelopen weken nauwelijks had getraind; wat een schande voor het HAN-team. Aangekomen was dat gevoel snel over: het weer was prachtig, de grond nog hard bevroren, en het parcours schitterend met zijn witte bomen en struiken. Met thee, koffie en bananen werden we opgevangen door Astrid. En al snel ontmoette ik allemaal collega’s van verschillende faculteiten. De meesten kende ik niet, maar er waren ook verschillende collega’s bij, die ik wel ken maar waarvan ik niet wist dat ze hardliepen. Zo was daar onder andere Richard van de financiele administratie, en Emmy van de FEM, die ik voor mijn gevoel al jaren niet meer gezien had. En Jos natuurlijk om ons opgewarmd aan de finish te krijgen. En ik heb nu ook weer allemaal collega’s leren kennen die ik anders waarschijnlijk nooit zou zijn tegengekomen. Heerlijk om zo hartelijk ontvangen te worden door een groep die regelmatig samen traint, en waar ik zomaar even aan mocht schuiven. Voor de start mocht ik nog even op de foto met mijn held, uit mijn vroeger leven. Als ik die ontvangen heb zal ik hem zeker posten, net als de foto van ons HAN-team.

Verschillende dames van ons team liepen de leeuwinnenloop van 5 km ruim onder de 30 minuten. Wat een talent. Ik mocht bijna de hekken sluiten. De tijd laat ik hier maar even achterwege. Maar dat mocht de pret niet deren: ik had heerlijk gelopen en het was een feest om al die enthousiaste gezichten bij de finish te zien die ons applaudiserend verwelkomden. Wat leuk om zo met allemaal collega’s van verschillende faculteiten en het servicebedrijf samen te lopen. Ook dat is een HAN-gevoel.

Danny, je hebt je vast niet gerealiseerd wat een groot plezier je me gedaan hebt door mij in te schrijven voor de Safariloop. Als een echte leeuwin heb ik me van mijn taak gekweten om na afloop heerlijk na te genieten met mijn soortgenoten. Ik heb weer een heel nieuwe kant van de HAN ontdekt. Dank je wel.

techniek in creatieve verbinding met ……..

Masja is een nieuwe blog begonnen over trends in de marketing en communicatiewereld. Maar dat betekent geen einde aan de creatieve verbindingen. Innovatie vindt immers plaats op het snijvlak van disciplines, en in deze blog zal ik dan ook verslag blijven doen van de creatieve verbindingen tussen techniek en andere disciplines. Techniek is immers de motor voor veel innovaties in allerlei branches zoals de creatieve sector, de medische sector, de communicatie- en marketingwereld, en ook de zorg. Wat de verbinding tussen zorg en techniek betreft vond op 21 januari jl. een symposium plaats in het Rijnstate ziekenhuis. Thema was ‘De verbindvan zorg en technologieen’. Het symposium was georganiseerd door de Alysis zorggroep en de HAN. Ik mocht daar een presentatie houden, die ik genoemd heb: ‘De verleiding van techniek in de gezondheidszorg’. Onderwerp was de verbinding tussen techniek en zorg in het HBO-onderwijs. Techniek en zorg zoeken elkaar veel vaker op. Grappig ook dat mijn collega Frank Stoteler van de Faculteit van Gezondheidszorg, en ik, vanuit mijn rol als faculteitsdirecteur bij de Faculteit Techniek, de afgelopen weken een paar keer gezamenlijk om de tafel hebben gezeten met zorginstanties om te praten over de verbinding tussen techniek en de zorg. Het gaat dan niet alleen om technologische vernieuwing in de zorg en de daarmee gepaard gaande vraag naar gezondheidszorgtechnologen, maar ook om meer beta-vakken in de medische beroepen. Gelukkig zijn we niet helemaal blanco wat dit betreft: de Faculteit Gezondheidszorg is bezig met het ontwerpen van een opleiding Medisch Hulpverlener, en de Faculteit Techniek is bezig met een nieuwe opleiding Technologie en Samenleving, waarin de gezondheidszorg ook een prominent plaats neemt. Zo zien we dat techniek steeds meer een rol krijgt bij de ontwikkeling van andere vakgebieden. Ik zal de komende tijd op mijn blog hierover regelmatig de ontwikkelingen schetsen.

Naast dit thema wil ik me op deze blog meer gaan toeleggen op de (creatieve) verbinding tussen maatschappelijke ontwikkelingen en de rol die studenten daarin kunnen spelen. En dat geldt ook voor ons onderwijs. We onderschatten voortdurend, zelfs als HAN, wat een belangrijke rol studenten kunnen spelen bij het ontwikkelen van nieuwe ideeen en het oplossen van problemen. Ook in het onderwijs denken we voortdurend ‘voor’ onze studenten in plaats van hen zelf bij de ontwikkeling in het onderwijs te betrekken.

Ik zou het leuk vinden om tips te krijgen van de lezers van dit blog over verbindingen die zijn zien tussen techniek en andere sectoren. En van studenten over hoe zij denken een bijdrage te kunnen leveren aan de verbetering van het onderwijs bij onze faculteit.

Jorg bij het Kauffmanlab

Vannacht ontving ik het eerste reisverslag van Jorg Rijkschroeff. Hij is student produktontwerpen en (samen met Ralf) winnaar van de prijs duurzame terrasverwarming. Hij heeft een Kauffman beurs gekregen om een half jaar naar de VS te gaan. Daar wordt hij gecoacht op o.a. ondernemersvaardigheden. Zijn coaches komen o.a. van MIT en Harvard. Eind februari gaat hij naar Boston. Waarschijnlijk op hetzelfde moment als onze docent van Embedded System Engineering naar MIT gaat om een korte tijd mee te werken bij de onderzoeksgroep van Mitch Resnick, a lifelong kindergarten. Ik ben zo vrij geweest een foto  van Jorg’s site te copieren en hierin te plakken.

kauffman lab

 Ik ben erg benieuwd hoe het hem verder vergaat. Ondertussen praat ik ook met Ralf de Bruin (de andere winnaar van de duurzame terrasverwarming). Hij is bezig met het opzetten van zijn eigen bedrijf, en gaat dit mogelijk bij onze faculteit doen. Ik zou dat bijzonder boeiend vinden. Deze samenwerking is nog in een te pril stadium om hier meer over te vertellen. Wordt vervolgd.

Nieuwjaarswens

De uitdaging van techniek

“Als mensen mij vragen: “Hoe gaat het met de Faculteit Techniek?”, antwoord ik steevast: goed, erg goed.” Zo begon ik de nieuwjaarstoespraak van verleden jaar. Ik had het toen over de uitdagingen waar we voor staan met onze faculteit: globalisering, de milieuproblematiek en de kredietcrisis. Allemaal externe factoren die van grote invloed zijn op de toekomst van techniek en daarmee ook op de toekomst van onze faculteit. Toen had ik nog niet kunnen bevroeden hoe drastisch die uitdagingen zouden uitpakken voor onze faculteit in 2009! We zijn het afgelopen jaar nogal op de proef gesteld. Eind januari 2009 bleek dat we 2008 met een fors tekort afsloten en ook 2009 zullen we met een flink tekort afsluiten. Om 2010 met een positief resultaat te laten eindigen zijn we bezig met aanzienlijke ‘ombuigingen’.  “Hoe heeft het zo ver kunnen komen” is een veelgehoorde vraag. Om te beginnen zijn we als faculteit nog onvoldoende ingesteld op de ambities die we hebben om volwaardig te kunnen meedraaien op het gebied van praktijkgericht onderzoek. We blijken te veel afhankelijk te zijn van het bedrijfsleven en de overheid als het gaat om onze onderzoeksactiviteiten. Hoe innovatief en kwalitatief hoogwaardig ons onderzoek ook is: zonder subsidie en externe bijdragen van het bedrijfsleven blijken we niet in staat te zijn al die onderzoeksactiviteiten te blijven uitvoeren met de ambities die wij hebben. In die zin heeft de kredietcrisis ook bij onze faculteit toegeslagen: bijdragen en opdrachten van het bedrijfsleven zijn fors teruggelopen.

Fijne feestdagen

Dag Ella,

Dit is mijn laatste post op deze blog. Tuurlijk blijf ik je volgen en zal ook zeker op posts reageren. Ik ga verder met een nieuwe blog waarin ik de innovatieve ideeën op het gebied van Sales, Marketing, Communicatie en Ondernemerschap meer zichtbaar wil gaan maken samen met docenten, studenten en het werkveld.

Ik vond het fantastisch om samen met jou een jaar lang te bloggen. Ik vind Creatieveverbindingen nog steeds een mooie naam en hoop met mijn nieuwe blog die verbinding met jou te kunnen blijven leggen (ik heb de link alvast op m’n blog gezet).

Ik wil iedereen bedanken die het afgelopen jaar de belevenissen van Ella en mij hebben gevolgd. Ik hoop vele lezers ook op m’n nieuwe blog te mogen ontmoeten en hoop vooral ook dat jullie de belevenissen van Ella blijven volgen.

Ik wens iedereen hele fijne feestdagen en een fantastisch 2010.

hartelijke groet,
Masja

een gratis tramkaartje

Hi Masja,

Vandaag had ik de eer om in het forum te zitten bij een netwerkbijeenkomst van SenterNovem. Het ging onder andere over de vraag hoe je voldoende mensen in de techniek kunt opleiden en later, wanneer ze werken, ook kunt houden in je bedrijf. Iedereen filosofeert dan zo’n beetje over wat jonge mensen verwachten van hun werkgever. Mijn stelling is dat grote werkgevers niet meer in trek zijn bij studenten. Ze willen liever in kleinere bedrijven werken of hun eigen bedrijf starten, waar ze de dingen kunnen doen die ze leuk vinden. En hun eigen balans kunnen vinden in werk/prive. En in die kleine bedrijven gebeuren de mooiste innovaties. Hans Corstjens, van het platform Beta/Techniek, vertelde dat van de 100 snelst groeiende bedrijven er 47% uit de techniek komt. Blijkbaar zijn er dus ook steeds meer ingenieurs die hun eigen bedrijf beginnen. En daar gebeuren de prachtigste innovaties. Een voorbeeld daarvan vind ik het bedrijf dat onze studenten van Autotechniek, die de Tuktuk hebben gemaakt, zijn begonnen. En daar zijn grote bedrijven ook bij gebaat. Zou het niet prachtig zijn als de grote bedrijven de startende studentbedrijfjes (financieel0 ondersteuen? Waarna ze later kunnen profiteren van de innovaties die daar plaats vinden?

Na afloop sprak ik nog even met Hans Bakker, verantwoordelijk voor de innovatieprogramma’s van SenterNovem. Al napratend kwamen we op het idee om studenten in te zetten bij opleidingen, en innovatieprogramma’s van SenterNovem. Ik weet niet of het er echt van komt. Maar ik vind het een prachtig idee. Wij zijn als bijna vijftigers (nou ja, jij bent nog een stukje jonger) niet echt meer in staat om voortdurend te bedenken wat de volgende generatie wil. Waarom laten we ze het niet zelf vertellen? Ik ben benieuwd. Zou het niet prachtig zijn? Een cursus voor bestuurders in het bedrijfsleven, gegeven door studenten?

Na afloop ging ik met de tram naar het CS in Den Haag. Was mijn strippenkaart vergeten en moest dus een tramkaartje kopen. Met de bloemen, die ik als bedankje voor het forum had gekregen, in de hand en blijkbaar nog zichtbaar nagenietend van de boeiende middag, kreeg ik van de tramconducteur een gratis ritje. Wat een mooie afsluiting van de dag. Ik heb hem beloofd deze kleine gebeurtenis, die in zijn effect zo groot is, op mijn weblog te zetten. Bij deze.

Welterusten.

Ella